Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN WOORDJESLAND

Vandaag reed er een auto langs waar met grote letters 'Baktotaal' op stond.
Ik glimlachte.

Het was 1993 toen ik bij de universitair docente mevrouw Kaas op de kamer moest komen. Ik zou te horen krijgen of ik geslaagd was voor mijn eindvertaling Frans-Nederlands. Zenuwachtig nam ik plaats aan haar bureau. Mevrouw Kaas zuchtte en zei: "Je bent geslaagd." Ik kende die zucht. Mevrouw Kaas had altijd een zekere moeite met het 'loslaten' van haar leerlingen.

We namen de vertaling door, grondig, zoals het al die jaren tijdens de colleges was gegaan. Ons verdiepend in de originele tekst en daarmee in die andere taal, die wereld van andere klanken, wortels, beelden, gevoelens, sprekers. Peinzend of er in ons eigen Nederlands niet nog betere equivalenten waren dan we al hadden gevonden.

Toen het erop zat, viel er een stilte. Zwijgend keken we naar buiten. Het verkeer reed door de Amsterdamse Spuistraat. Ik genoot na van wat ik al die jaren zo heerlijk had gevonden; dat samen eindeloos nieuwsgierig wandelend door de wondere wereld van taal. En ik besefte dat dit waarschijnlijk de laatste keer was geweest dat ik dit met een soortgenoot had kunnen doen.

Toen stopte er een auto voor de fakulteit. 'Baktotaal', stond er met grote letters op. "Baktotaal", zei mevrouw Kaas. "Wat is dat nou weer voor taal?" Daarmee verwoordde ze mijn gedachten. We peinsden even, vroegen ons af of het misschien om een taalboekenhandel ging van een meneer Bakto, maar we kwamen er niet uit.

Pas jaren later, toen ik weer zo'n auto zag, begreep ik wat er werkelijk stond. En toen besefte ik pas echt hoe heerlijk die jaren waren geweest in woordjesland, omgeven door vakidioten.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments