Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GEWOON VERTROUWEN

De dood en enge ziektes zijn onderwerpen die me in deze periode haast lijken aan te zuigen. Overal hoor, zie en lees ik erover en... betrek ik het op mezelf. Dagelijks voel ik de angst dat mij of mijn geliefden zoiets zal overkomen.

Vanmorgen stond er weer een bezoek aan de verloskundige op het programma. Ik ben inmiddels 20 weken zwanger en heb al een aardige buik. De verloskundige vroeg hoe het ging. Ze had de uitslagen van allerlei bloedonderzoeken binnengekregen en las ze voor: "Geen AIDS, geen hepatitis of andere afwijkingen. Suikergehalte: uitstekend. IJzer ook helemaal prima. Nou even je bloeddruk meten. 135 om 55: wat een keurige uitslag zeg, ga maar even liggen, dan kijk ik naar je buik." Ze voelde met haar handen. Drukte even hier en daar. "Hè?", zei ze verbaasd. Ze liep terug naar haar bureau om iets te checken. Mijn bloeddruk steeg ondertussen snel. "Hoe groot was hij bij de geboorte?", vroeg de verloskundige en ze wees naar de kleine pipo, die op de groot met een ruimteschip van lego lag te spelen. "Heel groot", zei ik. "61 cm." "Aha", zei de verloskundige. "Ik denk dat je je moet voorbereiden op de geboorte van weer zo'n kleuter, want dit kindje voelt ook bijzonder groot voor een foetus van 20 weken."

Toen ik weer buiten stond, was er een licht bezorgd gevoel, over de zwangerschap en de bevalling die waarschijnlijk weer heel zwaar zullen worden. Maar sterker was het gevoel van trots op mijn lichaam. Dat fabriekje dat het fantastisch goed doet en waar ik gewoon vertrouwen in moet hebben.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments