Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HUILEN VAN DE MOOI

We gingen naar het theater, de kleine pipo en ik. De voorstelling waarvoor ik kaartjes had gereserveerd heette 'Op een klein stationnetje'. De kleine pipo had er reuze zin in.

Hand in hand liepen we naar het kleine theater hier in het dorp. Bij het zien van de grote hoeveelheid kleine kinderen, liet de kleine pipo meteen mijn hand los en holde naar binnen. Voor hem was het feest al begonnen.

Toen mochten we de zaal in en begon de voorstelling. De kleine pipo zat te stuiteren op zijn stoel van spanning en kroop af en toe ook dicht tegen me aan. Tijdens de hele voorstelling keek ik vooral naar hem, naar het groter worden van zijn ogen, naar zijn schaterlach en dan weer zijn gespannen blik als er iets onverwachts gebeurde. Ik genoot van hem, maar het deed ook pijn. Sinds ik overspannen ben, ben ik me pijnlijk bewust van de tijdelijkheid van alles, soms zo pijnlijk dat het het moment zelf gaat overheersen.

Er was pauze met limonade. En na de pauze ook nog goochelen. En toen ineens... was het afgelopen. Alle kinderen klapten, maar de kleine pipo keek me ontzet aan. Ik zag zijn gezicht vertrekken en toen barstte hij in huilen uit. "Nee, niet afgelopen! Het was zo mooi!" Nog steeds in tranen ging hij de acteur een handje geven, snotterend dat hij het zo prachtig had gevonden. De man was diep geroerd en haalde een poster voor hem. Hij zwaaide ons uit terwijl we het theater verlieten.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments