Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HUILT U MAAR LEKKER DOOR

Het loodzware gevoel is er weer. Een paar keer per dag trek ik me terug om te huilen en dat geeft dan enige verlichting. Verder mag ik niet doemdenken. Dat heeft de psycholoog gezegd: geen beelden van hoe alles allemaal mis zou kunnen lopen, want daar rek je dit hele proces alleen maar mee.

Vandaag belde een meneer van de arbeidsongeschiktheidsverzekering. Het was duidelijk dat hij moest inschatten in hoeverre de klachten 'echt' waren. Ik kon mijn verhaal goed doen, al begon ik ook onmiddellijk weer te huilen. Ik excuseerde mij daarvoor. Hij zei: "Huilt u maar lekker door hoor, ik ben wel wat gewend."

Vanmiddag stond er een echo op het programma. Ik reed naar het ziekenhuis, door de regen. De ruitenwissers zwiepten.
Ik mocht niet doemdenken.
Ik mocht niet doemdenken.
Ik mocht niet doemdenken.
Ik zat te trillen in de wachtkamer. Tegen de gynaecoloog zei ik het maar meteen: "Ik ben overspannen, dus ik ga zo huilen." Maar ook hij zei wel wat gewend te zijn. Ik mocht gaan liggen en keek naar het scherm. "Dat treinbaantje, is het ruggetje van uw kind. En daar is het hoofdje. Kijk, hij beweegt. En het hartje klopt. De lengte klopt ook voor het aantal weken dat u zwanger bent. Het ziet er goed uit."

Ik vroeg een afdrukje van de echo en kreeg die ook. Buiten het ziekenhuis belde ik meteen A. "Ik ben zo dankbaar. Ik ben zo dankbaar", huilde ik natuurlijk weer. Die zin bleef ik maar herhalen op weg naar huis.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments