Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DIT KEER KWAM HET WEL ECHT BINNEN

Aan het eind van het consult
heb ik eigenlijk nog niets in de gaten.
We ronden af, we rekenen af.
Ze bedankt me,
ik wens haar sterkte en laat haar uit.
En dan, als de deur achter haar is dichtgevallen, gebeurt het.

Iets dwingt me te gaan zitten. Ik ga zitten. Een heel zwaar gevoel overvalt me.
‘Wat is er nou?’, zeg ik hardop tegen mezelf.
En dan komen ze als een golf omhoog: de tranen.

Het is als een hoosbui die ik niet kan tegenhouden, dus ik laat het maar even gaan. En als het dan hoost, zijn het ook de tranen die me ook helderheid brengen van wat hier aan de hand is. Want nu mijn professionele masker af mag en Janneke de privé-persoon weer meer naar voren komt, zie ik het ineens.
“Holy f**”, zeg ik terwijl ik mijn hand voor mijn mond sla. “Holy f**!”

O, ik krijg best vaak vrouwen op consult die geen contact meer hebben met (een van) hun kinderen en die daar wanhopig over zijn. En dan denk ik vaak: bekend verhaal. Maar ieder verhaal is natuurlijk toch ook weer anders, iedere oorzaak is anders, alle karakters zijn anders, dus er zijn overeenkomsten, maar vooral heel veel verschillen met mijn eigen situatie. Maar dit – en ik zie het nu pas – dit was copy paste! Niet alleen de breuk zelf en hoe lang geleden die inmiddels heeft plaatsgevonden (meer dan 20 jaar), maar ook hoe het begon. Dat moeder dacht haar dochter te kennen, maar dat ze in feite geen idee had wie haar kind was. Geen idee had van haar dochters problemen ook. Waardoor ze er helemaal niet was voor haar dochter, die haar juist zo nodig had. Deels kwam dat doordat moeder de empathie op dat moment niet op kon brengen, ook omdat ze zelf in de problemen zat. En zo ontstond een scheefgroei tussen moeder en kind, met als tragisch dieptepunt een dochter die in een keer alle banden verbrak en een moeder voor wie dat kwam als donderslag bij heldere hemel.

Nu ik het zo zie, schrik ik ervan. O boy. Wat een geluk dat dit net nog niet zo doordrong zeg. Dan had ik het misschien niet zo rustig kunnen vertellen. Maar… wat heb ik eigenlijk ook alweer gezegd? En waarom voel ik me, naast emotioneel, ook zo ontzettend… krachtig? Voldaan? Want dat is er ook, merk ik.

Ik haal de kern van mijn verhaal terug. En ook hoe ik het gezegd heb: “Ga even goed voelen wat je ècht wilt. Wil je ècht contact met je dochter? Of wil je eigenlijk dat ze naar jou komt om op haar knieën haar excuses aan te bieden? Of wil je misschien verongelijkt blijven en geloven dat het leven jou heel slecht heeft behandeld? Voel goed wat je ècht wilt, want in het antwoord op die vraag, ligt de oplossing.”
En daar, precies daar, voelde ik het verschil tussen haar situatie en de mijne. Want ik voelde het ergens zitten bij deze vrouw. Heel diep verborgen, maar toch: het zat er. Ja, verongelijkt. Ja, willen dat dochter excuses aan komt bieden. Maar eigenlijk diep van binnen nog het allermeest dat andere: het contact terug willen. Dat ècht willen. Daar ook ècht voor willen gaan…
“Ben je bereid om haar alsnog de kans te geven om je te vertellen hoe haar positie was in het gezin? Hoe zij zich echt gevoeld heeft? En waarom ze zich niet veilig genoeg voelde om dat met je te delen destijds?”
“O ja hoor”, antwoordde ze ineens met de nodige bravoure. “Laat ze maar vertellen. Dan zullen we nog wel eens zien wie er gelijk heeft.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Zo gaat het niet werken. Het gaat nu niet meer om gelijk krijgen. Het gaat er nu om dat je de moederrol gaat vervullen die je toen hebt laten liggen. En dat je haar met open armen toelaat, aanhoort, echt naar haar luistert, haar troost en al je tegenargumenten inslikt. Dat is de enige manier, want van discussie en niet-gehoord-worden, heeft ze al genoeg gehad. Als je het contact met je dochter ècht terugwilt, zul je alsnog de èchte moeder voor haar moeten zijn die ze toen heeft gemist.”

Heb ik dat echt gezegd?
Ja, dat heb ik echt gezegd.
En hoe voelde dat?
Dat voelde eigenlijk fokking goed.
En denk je dat het binnen kwam?
Ik zucht en voel zo diep als ik kan…
“Ja”, zeg ik hardop. “Dit keer kwam het volgens mij wel echt binnen.”

Ik heb
tegelijk met het consult aan deze vrouw,
ook een consult gegeven aan ‘mijn moeder’.
En daarmee eigenlijk,
zonder het te op dat moment door te hebben,
een consult aan mezelf.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments