Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ALLEEN AL DOOR HUN AANWEZIGHEID

Ik weet nog in de allereerste fase
als student in het mediumschap,
dat ik me toch nog vaak afvroeg
of ik het allemaal wel geloofde.

Ja, als ik in de les zat dan geloofde ik het wel. Want dan zag ik mijn juf (Jose Gosschalk) en dat was een nuchtere vrouw die geen enkele twijfel uitstraalde en die het goed kon uitleggen, dus ik dacht: die vertrouw ik. En de dingen die gebeurden tijdens die lessen… de contacten die gemaakt werden…. het bleek toch elke keer weer te kloppen. Dus dan versloegen we de twijfel weer even. Maar eenmaal thuis, kwam-ie toch vaak weer terug.

In die tijd ging je als student ook 1, 2 keer per jaar naar Engeland, naar het Arthur Findlay College. Dat was een beetje het Mekka van Mediumschap en daar gebeurde het. Voor mij was mijn eerste keer naar Engeland gaan een test-moment. Ik hoopte dat ik daar en bij die docenten weer een stap in mijn ‘geloof’ kon maken. En aan de andere kant vreesde ik ‘zweverigheid’, want dat zou de twijfel weer aanmoedigen en diep van binnen wilde ik dat niet.

Durven geloven
is nog
een heel gedoe.

Maar die angst voor zweverigheid was niet nodig. Nog los van het feit dat The College zelf, dat prachtige oude landhuis, mediumschap ademde door iedere steen in iedere muur, waren ook de ‘bewoners’ (zoals ik de docenten toen zag) stuk voor stuk en door en door… hoe zal ik het zeggen… mediumschapsbeesten!
Ik zie Simone Key nog door de gang heen stampen. Daar zat geen woord Chinees bij hoor. Haar présence, haar demo’s, haar lectures; het stond allemaal als een huis. Jeanet Parker, ook zo’n vrouw. Ik moest even wennen aan haar cynisme, maar ik zie nog hoe ze voor een groep stond, iedereen aankeek en meteen wist ‘wie met wie moest werken’, omdat – en dat voelde je – ze dat gewoon zag. Ik dacht: wat ziet ze dan? Maar het klopte altijd. Paul Jacobs, man vol vuur. Niet de makkelijkste, maar wel pure passie voor gedegen mediumschap: wauw. Mavis Pittilla: Liefde, Licht, Geloof en Wijsheid in een mensenlichaam. En dat past natuurlijk nooit allemaal, dus dat straalt ze meters breed uit. Brenda Laurence, toen al in de 70, die tijdens een demonstratie over het podium denderde op superhoge pumps en die haar keiharde bewijs voor leven na de dood de zaal in lanceerde met zo’n kracht.
Deze mensen ontdeden in één klap het hele mediumschap van de eventuele verdenking van zweverigheid en vaagheid, gewoon door wie ze waren. Ze straalden het uit, die spirituele wereld. Ze leefden het. En dat zat in iedere blik, in ieder woord. Je voelde dat ze niet dáchten dat de spirituele wereld bestond, maar dat ze het wisten en leefden en dat dat was gebaseerd op tientallen jaren van bijzondere ervaringen. Het was een ongekende week en ik durf te zeggen dat het zijn in hun aanwezigheid mij heeft veranderd tot op een heel diep niveau en dat ik nooit meer zo heb getwijfeld als dat ik daarvoor kon doen.

Ik dacht:
stel nou
dat ik dit ooit
voor een ander zou kunnen betekenen.

Een dikke maand geleden, was ik op een retraite-week en daar overkwam me iets interessants. Ondanks het feit dat dit een week was in een klooster, over het onderwerp Compassie en met een Boeddhistische inslag, bevond ik me in een groep waarin, zo voelde ik al snel, niemand ook maar iets had met mediumschap. (‘Dreuzels’, noem ik stiekem.) En dat was even schrikken zeg, want dat maak ik eigenlijk nooit meer mee! Mijn leven bestaat ondertussen helemaal uit mediumschap, zowel in mijn werk als privé. En wie er niet in werkt in mijn omgeving, die weet er in elk geval van. Maar dat was dus niet in deze groep. En hoewel dat vast heel goed voor me was, moest ik er ook aan wennen. Ondanks dat we in de groep meteen leuk contact met elkaar hadden, dacht ik toch: ik ga niet vertellen wat ik doe, want het kon bij sommige mensen wel eens verkeerd vallen (dat bestaat) en daar heb ik geen zin in. Dus als ze het me vragen wat ik doe, dan ben ik gewoon coach.

Maar goed, dreuzels of niet, mensen zijn intuïtief. En op een avond tijdens een gezellig samenzijn, begon men, intuïtief en ten overstaan van anderen, te vragen naar mijn werk en ook door te vragen. En uiteindelijk dacht ik: 1, 2, 3 vooruit dan maar: “Ik ben een medium”. Het werd raar stil. O dear. Ik maakte een snelle inschatting. De een voelde nieuwsgierig, de ander verrast, een derde liep weg, een vierde zei niks… Het is toch altijd weer een dingetje.

Degene die niks zei kwam aan het eind van de week naar me toe:
“Doordat jij hebt verteld dat je medium bent en ik jou heb leren kennen als een mooi mens, voel ik ineens dat een dierbare van mij die nog maar net is overleden, nu weer heel dichtbij mij is. Dank je wel.”

Pas later viel me in wat daar eigenlijk was gebeurd. Dat dat best iets groots was. Omdat blijkbaar alleen al mijn aanwezigheid haar het vertrouwen had gegeven in het bestaan van de spirituele wereld. Waardoor ze zich ervoor kon openen en ze die dierbare weer kon voelen.

Ik dacht: misschien begin ik
een klein beetje
in de buurt te komen
van die enorme mediumschaps-tijgers
die ik zelf destijds mocht ontmoeten
in Engeland.
En het effect dat zij op mij hadden
alleen al door hun aanwezigheid.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments