Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

COMPASSIE IN DE PRAKTIJK

Terug van een week retraite.
Met als onderwerp: compassie.
In het Dominicanerklooster in Huissen.

“Waarom ga je naar die week?”, vroeg iemand me voor vertrek. Ja, waarom… Ik vind sowieso het idee van een retraite heel mooi. En ik had, zeker na het intensieve afgelopen half jaar, zin om me even terug te trekken. Andere plek, andere mensen, ander gedachtengoed.
Bovendien is compassie zo’n onderwerp waar je over kunt blijven leren. En wanneer je het net een beetje begint te snappen en te kunnen, zet het leven je vanzelf weer in een hogere klas…
Maar ik checkte ook wel even wie de leraar zou zijn, want de leraar maakt de week. Het bleek Bert van Baar te wezen. Cultureel antropoloog, Boeddhist, Life-Coach, leraar. Ik google-de hem, vond een YouTube-filmpje en voelde: ja. (Een gevoel dat ook bleek te kloppen.)

En dan is er ook nog: de groep. Ik heb, in alle lesweken die ik ooit hebt gehad, nog nooit in zo’n diverse groep gezeten. 6 Mannen en 6 vrouwen tussen de 30 tot 70, van stil tot druk, van weloverwegers tot flap-uits, van wetenschappers tot een medium (moi). Maar het werd zowaar een behoorlijk geheel zeg, waarschijnlijk omdat we ook nog een overeenkomst hadden en dat was zou toevallig ook een belangrijk onderdeel van alle lessen en oefeningen: mens-zijn.

Wat voor week het werd? Een week met sowieso lekker veel meditatie, meerdere keren per dag. Maar ook met contemplatie over onderwerpen als welzijn, het onderzoeken van je geest, de innerlijke ruimte die je eigenlijk bent en je daar 'gewaar van worden'. Van vergankelijkheid & onderlinge verbondenheid en via die verbondenheid kwamen we dan langzaam, via een prachtige opbouw, uit bij dat begrip Compassie. Eerst nog zelf-compassie en dan de oversteek naar compassie voor de ander.
Er werd over gedacht, over gesproken en je kon erop mediteren, maar uiteindelijk… is het toch iets wat je moet dóen.

In iedere groep zit wel iemand die er niet helemaal in valt. Iemand die ‘anders is’. Terwijl ik dat opschrijf, vraag ik me af of je dat zo kunt zeggen. Zeker na zo’n week waarin je veel hebt nagedacht over mens-zijn, moet je toch ook wel vaststellen dat we in de basis allemaal hetzelfde zijn, maar dat we verschillende verschijningsvormen hebben. Dus misschien is het beter om te zeggen: iemand die anders lijkt. Anders in gedrag, in manier van praten, van denken en doen… Vaak iemand die de sociale regels ‘anders interpreteert of toepast’ dan de rest. En ooit leerde ik van de bekende Britse mediumschapsdocente Janet Parker: “It’s quite often that person that holds the key to the main lesson that can be learned by the whole group.” Dat schoot me deze week weer te binnen.
Zo iemand zat ook in deze groep. En iedereen reageerde weer net anders op hem. Sommigen afwerend, anderen bemoederend, sommigen verward, weer anderen verbaasd, maar er was ook vaak wrevel. En dus zat eigenlijk onze grootste les voor compassie in onze omgang met hem.
Ik kan niet voor anderen spreken, maar het hield mij wel bezig. En ergens dacht ik: zou ‘deze grote les’ er ook nog uitkomen deze week? Want het was er wel, maar het werd niet echt besproken.

De week vorderde en iedereen leerde en genoot en toen was het tijd voor de afsluiting. En vlak voor de laatste les bleek dat het uitgerekend ‘de buitenbeen’ was die iets had gekocht voor leraar Bert van Baar, met een kaart waar we allemaal iets op konden zetten. “Doen jullie dan de speech?”, vroeg hij. “Nee, dat zou niet kloppen. Dat kun jij zelf ook heel goed”, zei een ander. Het was geen schuiven met verantwoordelijkheid. Ze sprak haar vertrouwen in hem uit. En het voelde belangrijk dat ze dat deed.

Aan het eind van de laatste les nam hij het woord. Bloednerveus las hij iets voor wat hij snel had opgeschreven… zulke mooie woorden, zo recht uit het hart en zo rakend. En ja hoor, ‘het’ gebeurde. Alle harten gingen open en daaruit stroomde een soort energie die ik zou omschrijven als oranje-geel. En al die energie stroomde naar hem. En zo gebeurde het in de allerlaatste seconden van de week…

Pure liefde voor diegene
waar we mee hadden geworsteld.
Maar waar we ook naar waren blijven zoeken,
gelukkig!
En die we op het allerlaatste moment
toch nog mochten vinden.

Compassie.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments