Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BESCHUITJE MET KAAS

Vanmorgen at ik
voor het eerst sinds lange tijd
een beschuitje met kaas
voor het ontbijt.

Het was meteen bij de eerste hap dat het gebeurde. Een herinnering die omhoog kwam aan mijn eerste beschuitje met kaas. Het was tijdens een week op de zeilschool waar ik toen verbleef als cursist. Ik zal een jaar of 13 geweest zijn. Het was in de zomervakantie, dus deze tijd van het jaar.

We zaten met alle cursisten en instructeurs in de eetzaal aan lange eettafels te ontbijten. En het brood aan onze tafel was op. Ik had het anderen het zien doen. Ik had gezien dat ik de lege schaal (van dat roodbruine Workummer aardewerk) op kon pakken, ermee naar het luik aan het eind van de zaal kon lopen, daarop kon kloppen en dan, als de mensen van de keuken het luik openden, vragen om meer brood. Maar… dat durfde ik niet. Alles was nog zo vreemd en nieuw. Dus ik besloot om te blijven zitten.
Er lag nog wel beschuit op tafel. En er was nog kaas. Dus ik dacht: ik maak gewoon een beschuitje met kaas.

Thuis at ik nooit beschuit en ik was ook geen kaas-eter, dus we gingen hier duidelijk mijlenver buiten onze comfort zone. Maar daar zijn (zeil-)kampen ook voor: nieuwe dingen aangaan en onderzoeken.
Ik maakte dat beschuitje en nam een hap en jeetje zeg, wat was dit lekker! Die combinatie van de zachtheid van de kaas en het kraken van het harde beschuit. Maar ook de lichte zoetheid van het beschuit versus de zoutigheid van de kaas… Het deed iets met me. Het werd een ‘eet-beleving’, zoals je die soms hebt.
Alles van dat moment werd in die eetbeleving vastgelegd. Niet alleen de smaken, maar ook het piepende geluid van de houten eetstoelen die schoven over de stenen vloer wanneer iemand opstond. De geur van het oude pand zo vol van historie, het gevoel van het zijn op een vreemde plek en het toch goed hebben. (Dat was een ding voor mij in die tijd…) Het kwam allemaal samen in de beleving van het eten van een beschuitje met kaas. Het werd er, als het ware, in opgeslagen.

De beleving was zo sterk, dat ik hem wilde bewaren. Iedere keer als ik terug zou komen op die zeilschool, eerst nog een paar jaar als cursist, daarna als instructeur-in-opleiding en daarna als instructeur, dan nam ik tijdens mijn eerste ontbijt… een beschuitje met kaas.
Het was iets tussen mij en mezelf. Een stille, maar o zo waardevolle, kleine, maar o zo grote persoonlijke traditie.

Een traditie die natuurlijk
werd onderbroken.
Om dat uiteindelijk alles
ook weer stopt.

Maar echt weg is-ie nooit geweest blijkbaar. Want vanmorgen kwam het, tot mijn verrassing, allemaal in een keer weer terug. Het gebouw, de sfeer, de geluiden. De jaren van loslaten van het bekende, van zoeken naar zijn wie je bent, van vormen en volwassen worden, van het ontdekken van de Liefde en het leren dragen van Verantwoordelijkheid.... Allemaal daar gebeurd, daar geleerd en daar vastgelegd in één beleving die ik gelukkig nog zo kan terughalen:
Het eten van
een beschuitje
met kaas.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments