Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

BLIJKBAAR TOCH WEL

102909684_668774830521470_7671619675221898881_n

Het was een nieuw idee van de juf
In de 3e klas van de lagere school:
‘Werken in groepjes.’

Tot dan toe hadden we gewoon in rijtjes gezeten. Wel twee aan twee, maar je hoefde niet samen te werken. En nu wilde ze dus dat we in groepjes zouden gaan zitten en dan opdrachten samen doen. Wat een horror. Hoe kwam ze erop! Ze begon ook al meteen met het indelen: groepjes van 3 en groepjes van 4… Ik dacht: ik moet nu snel ingrijpen.

Ik stak mijn hand op:
“Zeg het maar, Janneke”, zei ze.
“Mag ik in een groepje van 1?”, vroeg ik.
Er werd gelachen, ook door juf zelf.
Het mocht niet.

Ik was een beetje een loner in die tijd. Deels vrijwillig, deels niet. Ik had ook wel vriendinnetjes, maar… ik voelde nooit een èchte aansluiting. Geen èchte verbondenheid. En het voelde altijd onveilig. Achteraf denk ik: er was geen verbondenheid met mezelf en daardoor was ik bang voor samenwerking en vriendschap. Want waar zou ik blijven in dat proces?

De ‘trend’ van het samenwerken waaide over. Op de middelbare school hoefde het nauwelijks meer. En op de universiteit al helemaal niet. En zo slalomde ik fijn om dit issue heen.
Toen ik begon met werken, was dat meteen als freelancer. Lekker typen op mezelf. En natuurlijk ook op redacties, maar dan toch altijd vanaf dat eilandje van een bureau.

Het redacteurschap werd mediumschap. Ook weer heerlijk solo. Of nou ja, dat dacht ik. Want dat bleek eigenlijk behoorlijk veel samenwerken en wel met een hele grote groep, een groep die de naam Spirit draagt. Maar: dat bleek een hele fijne groep. Een groep waarin ik altijd ruimte voel voor mezelf. Die nooit over mijn grens gaat. Die me nooit teleurstelt en die er altijd voor me is. Een die mij dus leert over verbinding en die mij heelt op dit vlak.

In de loop der jaren werd ik steeds vaker benaderd door collega-mediums. Of ik samen demonstraties met ze wilde doen. Of samen een meerdaagse cursus organiseren. Samen diensten doen, nieuwe dingen verzinnen, weekenden opzetten. En iedere keer moet ik van tevoren weer even moed verzamelen, maar… gaat het toch weer goed. Nee, meer dan dat: het zijn fantastische ervaringen!

Afgelopen weekend werkte ik samen met Esther Fokkens van Centrum voor Bewustzijn Texels Groen: Het Weekend van de Ziel. Het was al de zoveelste editie, maar ook nu weer zaten we vanaf de voorbereiding samen te stuiteren van de plannetjes en ideetjes. En als het dan zo ver is, steeds samen afstemmen: wat heeft de groep nu nodig? Wat voelen we wat er moet gebeuren. Tijdens het laaste overlegje dat we voerden, op de waddendijk voor het centrum, was de vraag: hoe sluiten we dit weekend af? Er was er een meeuw die onze aandacht trok. We keken en voelden. Wat wil hij zeggen?
“Hij staat voor Spirit”, zei Esther. Ik voelde het net zo.
De meeuw liep doelbewust naar een andere meeuw. En daar begonnen beide meeuwen met elkaar te praten. Heel rustig, liefdevol, mooi.
“Communicatie met gidsen”, zei ik.
“Ja”, zei Esther. “Via een geleide visualisatie met dieren. Doe jij hem?”
“Ik doe hem.”
En zo geschiedde.

Het was een prachtig weekend. En op de terugweg reed een deelneemster met mij mee naar de boot.
“Ik heb nog een hele leuke foto gemaakt van een overlegje tussen jou en Esther”, zei ze. “Wil je die hebben?”
“Heel graag!”, zei ik.
En toen ik hem zag, voelde ik zo’n ontroering.
Ik dacht dat ik het niet kon,
dat samenwerken.
Maar als ik deze foto zie denk ik:
blijkbaar toch wel.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments