Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ANDERE MOOIE DINGEN DAN NORMAAL

Ook veel van mijn consulten
gaan momenteel online.
En hoewel het iets vermoeiender is om tegen een scherm te praten,
is de kwaliteit van de consulten
hetzelfde als wanneer iemand tegenover je zit.

Van de week had ik een consult via Skype met een moeder die eerst haar dochter de kamer uit moest zien te krijgen. Daar was ik getuige van, want we hadden al een openstaande verbinding. Moeder moest het meisje, van een jaar of 7 en met een verstandelijke handicap, echt overtuigen, maar na de belofte dat ze langer op de iPad mocht, ging ze dan toch. Ze zwaaide nog even naar mij op de computer, haar duim in haar mond, heel schattig. En toen verdween ze op de gang.
Alleen toen het gesprek met moeder net begonnen was, kon ik op het scherm zien dat achter haar rug de deur toch weer heel voorzichtg een beetje open ging. En heel even zag ik weer dat hoofd van het meisje verschijnen. Daarna verdween het weer, maar de deur bleef openstaan en ik dacht: ze staat daar achter. Ze luistert mee. Wat nu te doen? Ik maakte de afweging en besloot het niet te zeggen. Moeder zat net lekker en we waren al begonnen en als het meisje zo rustiger was, dan moest het maar zo.
Ik begon het consult. Het ging over de zware tijd die moeder had gehad de afgelopen maanden, met het overlijden van haar moeder en vader kort achter elkaar. Beiden kwamen door. En vooral haar vader kwam haar een hart onder de riem steken, want zijn dochter weet niet goed waar het heen gaat qua werk en zit nu bovendien thuis samen met haar dochtertje, wat best ingrijpend is.

Ik lette goed op. Geen dingen zeggen die kwaad zouden kunnen voor het kind. Maar toen realiseerde ik me dat de vader van de moeder dat zelf ook al wist. Hij bracht mijn aandacht zelfs op zijn kleindochter en liet me weten dat die de afgelopen tijd een ontwikkeling had doorgemaakt die niet voorzien was. En dat dat kwam door de volharding van moeder, die tegen alle meningen in, altijd geloof had gehouden in het vermogen van haar meisje om te leren praten. Moeder huilde. En knikte. Zo was het gegaan. En het deed haar goed dat haar eigen vader dat vanaf de andere kant toch nog had meegekregen.
"Ik denk zelfs", zei ze. "Dat ze ook nog kan leren haar emoties te uiten. Dat zou echt fantastisch voor haar zijn."
Ze huilde, want alles kwam eruit. En ik liet haar gewoon maar even huilen. Op zo'n moment voelt het wel ontzettend rot dat je niet de mogelijkheid hebt om fysiek troost te geven. Een hand op haar hand. Het pakken van de tissues...

Op dat moment zag ik dat achter moeder de deur langzaam weer verder openging. Weer verscheen het hoofd van het meisje om de hoek. Even wachtte ze, aarzelde... en toen, ineens, rende ze naar moeder toe, klom op haar schoot, sloeg haar armen om haar nek en zei:
"Shhhhh, mamma, shhhhhh. Mama goed. Mama goed."

Ik zag aan moeder en kind dat dit nog nooit eerder zo was gebeurd. Dat ze allebei verrast waren, maar ze lieten elkaar niet meer los. En zo keek ik, hevig ontroerd, naar dit grote moment voor beiden.
Samen huilen.
Samen emoties uitwisselen.
Dat wat moeder 1 minuut geleden had voorspeld dat kon gaan gebeuren,
gebeurde nu.

Het was een prachtig gezicht. En pas naderhand realiseerd ik me dat dit nooit zo kunnen lopen als het consult niet via Skype was gegaan. Dan had de dochter nooit achter de deur gestaan en was ze geen getuige geweest van haar moeders emoties.

Er gebeuren nog steeds
hele mooi dingen.
Alleen dan andere dingen dan normaal.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments