Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAAR WAAR HET ECHT OM DRAAIT

Het consult was nog maar net begonnen
of haar ogen schoten vol.
Wat langzaam overging in snikken
en toen in een boehoehoe...

Ik pakte de tissues van onder de tafel vandaan. Daar staan ze expres, omdat ik vind dat als ze in het zicht staan, het dan lijkt alsof ze zeggen: huppekee, huilen. (Dat gevoel kreeg ik zelf altijd toen ik nog bij de psycholoog kwam.) Maar goed, áls mensen dan huilen, dan mogen de tissues ook op tafel. Vaak met een beetje een luchtige opmerking van mijn kant in de trant van: 'Volgende keer mag je mij laten huilen', of zoiets.

Toch vind ik het niet erg als klanten huilen, want als dat gebeurt dan weet ik: we zitten goed. We raken iets aan. En daarvoor kom je bij een medium. Ik legde het vandaag nog uit aan mijn tweedejaars-studenten aan de Jaaropleiding Mediumschap.
'Klanten bezoeken je site, ze besluiten een consult te boeken, ze wachten weken, maanden tot het zo ver is, ze rijden helemaal vanuit god-weet-waar naar jou toe en ze gaan je achteraf waarschijnlijk nog betalen ook. Waarom? Niet om te horen dat ze van de natuur houden en goed kunnen koken, want dat wisten ze zelf ook al, maar omdat Er Iets Is. Er is een 'AU'. Dus: daar moeten we naartoe. Natuurlijk, met tact en met liefde en met zorg, maar toch: draai en niet te lang omheen, ga er zo snel mogelijk naartoe, zodat er ook zo veel mogelijk over gezegd kan worden in de tijd van een consult.'

Studenten vinden dat vaak ongemakkelijk. En dat is ook weer niet zo raar, want in het dagelijks leven ga je juist niet naar de au. Daar draaien we er liever een beetje omheen. We komen iemand tegen die net is gescheiden en we vragen of het nieuwe huis mooi is. We zien iemand lopen die net een kind is verloren en we duiken weg. Het is de angst voor het verdriet. En ik ken het ook hoor, privé, maar niet als ik aan het werk ben. Want in die rol weet ik wat me te doen staat: huppekee, eropaf.

Bij deze klant zat ik blijkbaar meteen bij de au, want ze begon dus al snel met huilen en... ze hield niet meer op. Soms hard, soms zacht, soms liepen de tranen in stilte naar beneden.
"Gaat het?", vroeg ik tussendoor.
Ze knikte: "Ga maar gewoon door..."
Ik moet zeggen dat ik nog nooit iemand zo veel had zien huilen in 1 gesprek.
Na afloop droogde ze haar tranen en zuchtte diep.
"Zo", zei ze.
"Was het niet teveel voor je?", vroeg ik.
"Nee", zei ze stellig. "Helemaal niet. Je hebt me echt gezien. En dat voelt heerlijk."

Kijk, dat is dus waarvoor mensen komen.
Niet voor de onzin, niet voor de buitenkant.
Niet voor de 'kijk mij een leuk leven leiden'-plaatjes op Instagram.
Nee ze komen omdat wij - met liefde -
bereid zijn om ze te zien
tot in de kern.
Daar waar het allemaal echt om draait.
Daar waar we allemaal gezien willen worden.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment