Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZO BLIJ KON HIJ ZIJN

De uitnodiging kwam zo'n 3 weken geleden.
Een mail van het Rijksmuseum.
Over een 'prikkelvrije avond',
voor mensen met (o.a.) autisme.

Hoe ze ons hebben gevonden weet ik niet. Maar ik zeg: lang leve de algoritmes, want het was precies aan het juiste adres. Niet voor de patat, want die heeft niks met kunst, maar wel voor de pipo. Na 4 jaar onder een steen te hebben geleefd, durft hij zich weer een beetje open te stellen voor de wereld. En dit was natuurlijk een fantastische kans...

100 Mensen mochten er komen. En zowaar zeg, we waren op tijd! Met twee kaartjes gingen we eind van de middag op pad. Met de auto, want de trein is nog teveel.
Om 18.00 uur sloot het museum voor het normale publiek, maar opende zich voor ons.

We kwamen binnen.
Doodse stilte.
Alles leeg.
Het licht gedimd.
"Goedenavond", fluisterde een medewerkster. "U kunt daar uw jas afgeven."
"Dank u wel", fluisterden we terug.
Blijkbaar behoorde fluisteren tot de instructies die het personeel had gekregen, want ook de garderobe-juffrouw fluisterde ons toe.
"Heel veel plezier vanavond. Geniet ervan."

Ze hadden 'alleen' de tweede etage opengesteld - die van de 17e eeuw. Maar voor ons was dat genoeg; we waren al blij dat we er waren, want voor de pipo is dit, sinds zijn paniekstoornis, normaal gesproken echt no go.
We kwamen in de eerste zaal. En ik vroeg me af: 'Hoe was het ook alweer, met de pipo in een museum?' Het was allemaal alweer zo lang geleden dat we ergens naartoe konden. Het antwoord kreeg ik meteen: de pipo was ra-zend-enthousiast. Over Alles. Over de lichtval op de doeken van Ruysdael, over de gezichtsuidrukkingen bij Rembrandt, over de hoeveelheid laadjes in de kabinetten, over het zwart op de muren, over de vriendelijkheid van de suppoost, over het feit dat op bijna ieder 17e eeuws doek wel een hond blijkt te staan! (De pipo is gek op honden.) "Kijk nou toch, wat een poepie!"

De stilte was bijna surealistisch. Lege hallen, lege trappen. Zo af en toe kwamen we iemand tegen. Een vrouw met een prikkeldempende bril, een man met een geluidsdempende koptelefoon en kinderen en jongeren met (vermoedelijk) autisme. Een jongetje dat in de zaal over zeeslagen onvermoeibaar alle afbeeldingen van schepen tot in detail fotografeerde. Een jongeman die aan een suppoost te uitgebreid dingen stond uit te leggen over de techniek van Jan Steen. We glimlachten.
"Hè lekker, gekkie tussen de gekkies", zei de pipo.

Ik had verwacht dat hij het maximaal een uur vol zou houden. Maar na ruim 2 uur moest ik voorstellen om er een beetje een eind aan te brijen.
"Kan ik ergens een review achterlaten? Kan ik geld geven? Kan ik de directeur persoonlijk een handje geven? Dat wil ik namelijk allemaal!", juichte de pipo.
O ja, zo blij kon hij zijn. Helemaal vergeten. Dat overenthousiaste jochie van toen. Het was weer even helemaal terug.

Er lag een beoordelingsformulier bij de garderobe.
We schreven het helemaal vol met superlatieven.
Maar toch ook nog even via deze weg:
Rijksmuseum, ontzettend-niet-normaal-maar-wel-vanuit-het diepst-van-ons-hart-bedankt!!!
We hebben een geweldige avond gehad.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments