Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LITTLE DID WE KNOW (SLOT)

We gingen zitten.
Op mijn consult-plek.
Ik wees naar haar foto in de kast.

Caspar keek zijn moeder aan en schoot meteen weer in een pijnkramp. Deze was nog heftiger dan de eerste. Ik realiseerde me dat een groot deel van deze pijn over zijn moeder gaat. En dat ik er maar beter zo gewoon mogelijk onder kon blijven.
Iets wat ik gelukkig heel goed kan. Zoals toen met het sub-wereldje met Helga in het ziekenhuis.
Als vanzelf draaiden we allebei onze stoel een beetje naar haar toe. En zo zaten we ineens in een driehoek, heel gezellig.
Wat een wonder dit.

"Hoe ken je mijn moeder precies?", vroeg Caspar.
En ik vertelde hem het verhaal van De Kern.
"Eigenlijk begon het met het feit dat ik geen contact meer had met mijn moeder...", zei ik.
"Je meent het...", zei hij.
We waren er even stil van.
Zoveel parallellen.

Ik vertelde ook over de avonden bij haar thuis.
"Ik weet het", zei hij. "Daar leefden we toen van. Toen jij er kwam, woonde ik er al niet meer, maar daarvoor zat ik dan op mijn kamer boven en vroeg me af wat er beneden gebeurde."
Hij vertelde ook zijn verhaal. Geboren in Korea. Geadopteerd toen hij 3,5 was, samen met zijn jongere broertje van toen 1,5 jaar.
"Daar heb ik me vanaf zijn geboorte verantwoordelijk voor gevoeld. En nog steeds..."
(Pijnkramp-aanval.)
"Toen ik 11 was, gingen mijn ouders scheiden. Op mijn 16e was de situatie onhoudbaar bij mijn moeder thuis en ben ik bij mijn vader gaan wonen. Ze zei: 'Maar ik ben nog niet klaar met je opvoeding!' Ik dacht: 'Was je daar mee bezig dan?'"
(Pijnkramp-aanval.)
Langzaam werd me het patroon duidelijk. Oude pijn, over zijn broertje, over zijn moeder, pijn die er toen niet kon zijn omdat er overleefd moest worden, kwam nu naar boven, in scheuten en golven.
'Hij eet zich er een weg doorheen', dacht ik.
Het werd een helend gesprek voor ons beiden. Waarin we met vlagen ook ontzettend konden lachen om die gekke Helga. Niet lang daarna weer gevolgd door die pijnkramp aan zijn kant.

Hoewel ik niet aan het werk was, voelde 'mijn clubje' wel heel dichtbij.
'Zeg hem dat hij beter door de pijn heen kan ademen', lieten ze me voelen. 'Hij denkt dat hij het vast moet zetten omdat hij de pijn dan meer voelt, maar dat hoeft niet. Het gaat beter als hij het laat stromen...'
Kon ik dit zeggen? Ach, waarom niet.
"Mijn clubje zegt", begon ik, wapperend naar rechts achter me, "dat je beter door de pijn heen kunt ademen. Dan stroomt het beter."
"Ah!", zei hij. "Ik dacht dat ik de pijn nog meer moest voelen. Maar het mag dus ook gewoon door me heenstromen..."
"Ja", zei ik.
En ineens was het weer oudejaarsavond 2003-2004. Toen ik op bed lag te gillen van de paniekaanvallen en ook mijn adem vastzette. En Helga die op het randje van mijn bed zat en geruststellend zei:
"Blijf maar ademhalen, Janneke. Dan stroomt het er vanzelf uit..."

Er viel zoveel op zijn plek. Niet alleen over Helga, over haar leven en dat van Caspar en zijn broertje. Maar nog meer over hoe 'Het Leven' werkt. Ik die een moeder nodig had en die (tijdelijk) een moeder kreeg. Totdat ik 'het zelf kon' en ik haar weer moest laten gaan. Zij die wilde moederen en haar licht wilde doorgeven. En ik die dat maar al te graag ontving en deed. En Caspar die, na al die jaren van wegstoppen van zoveel pijn, nu dan de tijd en de moed voelde om het allemaal aan te gaan. Via de spirituele weg. Haar weg. En die, in de pijn die hij daarbij tegenkwam, mij had gevonden.
"Ik heb ge-googlet", zei hij. "Op de naam van mijn moeder en medium en aura, geloof ik. Ik kreeg 1 hit. Die leidde naar een blogje van jou waarin je een keer iets over haar vertelde."
1 Hit.
Een blogje.
Ook dat nog.

En zo ontstond de basis van deze serie. Die ons weer een glimp heeft gegeven in de Grootsheid van alles. Wij die denken dat we het allemaal weten. Dat wij alles controleren. Maar de krachten om ons heen... ze zijn zo groot. En steeds vaker krijg ik het gevoel dat er veel meer 'door ons heen gepraat' wordt dan we denken. En dat we regelmatig als poppetjes worden 'geplaceerd.'
En ik vind het inmiddels allemaal prima hoor.
Praat maar, placeer maar.
Het heeft mij al zoveel moois gebracht.
Ik ben nu wel zo ver dat ik kan erkennen dat 'Het' zo oneindig veel groter is dan wij.
Dat 'Het' handelt vanuit Liefde en dat 'Het' het allemaal weet.
Daar waar wij nog 'in opleiding' zijn.
Bij 'Het', bij Helga, bij elkaar.
So little do we know...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments