Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

LITTLE DID WE KNOW (5)

Ik moest het berichtje 3 x lezen
voordat het een beetje bij me kon landen.
Het viel duidelijk in de categorie:
'die zag je niet aankomen'.

- Beste Janneke, Ik zag dat je mijn moeder, Helga, hebt ontmoet in de Kern. Ik ben haar geadopteerde zoon en ben door een awareness training door een awakening proces aan het gaan waardoor ik interesse krijg voor spirituele zaken. Mocht je mij iets over mijn moeder willen vertellen, dan zou ik je daar zeer erkentelijk voor zijn. Hartelijke groet, Caspar

- Hallo Caspar, dank voor je bericht. Het raakt me. Ik heb hele mooie herinneringen aan je moeder en ze heeft een bijzondere rol in mijn leven gespeeld. Dus ik vind het mooi om over haar te praten. Deze week is nog even heel druk, maar ik ben in de kerstvakantie thuis, dus mocht dat voor jou ook schikken...

- Wat fijn om dat te weten. Ik heb ook tijd in de kerstvakantie, maar mocht het mogelijk zijn, dan bij voorkeur in de avond ivm mijn kinderen. Hartelijke groet, Caspar

- Ja hoor, dat kan. Is maandagavond 30/12 een mogelijkheid voor jou? En vind je het goed om bij mij in de praktijk af te spreken? Daar 'is' Helga namelijk ook een beetje . ; • )

Jemigmina, wat was dit bijzonder. Steeds moest ik denk aan het 'awakening proces' waar Caspar over had geschreven. Ik had met Helga niet veel gesproken over haar jongens. Maar ik had wel begrepen dat ze beiden destijds niets hadden met haar beroep als medium. Ze liet zich er verder niet over uit, maar ik vermoedde dat dat pijnlijk was. En nu dit, na al die jaren, interesse voor spirituele zaken bij haar zoon...
'Zie je wel, het is dus nooit te laat', ging door mijn hoofd.

Het werd 30 december en... ik lag op bed met de griep. Heel vervelend, maar het gaf me ook tijd om na te denken. En ineens schoot het me dit te binnen: de vorige keer dat ik ziek op bed lag met oud & nieuw, was die keer met die paniekaanvallen, 16 jaar geleden, toen Helga me kwam verzorgen...
Ik kreeg dat rare gevoel dat hier iets aan de gang was, iets met parallellen en overeenkomsten. Iets wat groter is dan wijzelf...

Ik moest de afspraak 2 weken verplaatsen, maar op zaterdagmiddag 18 januari liep ik dan naar de pratkijk voor de afspraak. Met een raar gevoel, dat wel. Het leek een beetje op de zenuwen/spanning die ik soms nog steeds kan voelen voor een consult. Maar waarom nou toch in dit geval? Ik ging toch geen consult geven? Ik zou toch gewoon gaan praten over Helga?

Ik was er een half uur van tevoren om de verwarming alvast aan te zetten, de kaarsjes aan te steken en om thee te zetten. Toen schoot me te binnen: ik moet de voordeur nog open zetten... Ik zet normaal nooit de voordeur open. Ik deed het even, maar voelde de kou en dacht: nee, toch niet. Ik moest wel glimlachen. Dat deed zij dus wel... Haar gevoel voor 'wees welkom' was nog groter dan de praktische gedachte over kou in huis...
Even later hoorde ik geluid in de gang.
"Hallo!", riep iemand.
"Hallo!, riep ik. "Welkom!" (Ging vanzelf.)
Ik liep naar de gang en daar stond hij.
"Sorry dat ik een beetje casual gekleed ben."
Ik was zelf ook casual gekleed, dus dat leek me geen probleem.
"Kom binnen!", zei ik.
Hij betrad mijn praktijk en keek om zich heen en leek een soort van overweldigd. Het was even stil.
"Alles wat je hier ziet... is ooit begonnen bij jouw moeder", zei ik.
Het klonk een beetje officieel, maar het was wel waar.
Op dat moment klapte hij voorover. En leek te stoppen met ademhalen.
"Au, au, au!", kreunde hij.
Ik schrok me dood. Wat was dit nou? Maar ik zag ook dat hij zelf totaal niet in paniek was. Wat hier ook gebeurde, hij was er duidelijk aan gewend. Even later kwam hij weer omhoog, met de pijn nog op zijn gezicht.
"Ik ben door een soort awakening aan het gaan", zei hij, buiten adem. "En daarin kom ik heel veel oude pijn tegen van vroeger. Die komt in golven en ik voel het echt fysiek. Maar het geeft niet hoor. Ik ben de schaamte ondertussen wel voorbij."
"Maar... kan ik dan wel alles tegen je zeggen?", vroeg ik bezorgd.
"Ja, juist!", zei hij. "Daar ben ik hier voor. Ik wil alles weten en ik wil overal doorheen. Ik heb het lang genoeg weggestopt."

Vanaf dat moment wist ik:
dit wordt een gedenkwaardig,
maar ook een eigenaardig gesprek.


(U kent de procedure inmiddels... O, en geen worries over privacy. Ik mag van Caspar alles opschrijven. Hij leest met u mee.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments