Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TOCH BEDANKT

"Zo, blij dat ik eindelijk aan de beurt ben,
want ik weet het allemaal niet meer."

Met die zin komt cliënte D. binnen en ploft neer in een stoel.
Het lijkt een onschuldige openingszin, maar ik hoor iets anders. Ik hoor:
'Hier is mijn probleem. Ik heb nu lang genoeg gewacht. Fix dit.'
En helaas... zo werkt het niet. Dus eerst gaan we het probleem even terugleggen op de plek waar het hoort: in het midden. Op tafel.
"We zullen samen eens gaan kijken wat we eraan kunnen doen", zeg ik.

Het ding dat op tafel ligt, is een knoop. Een grote, dikke knoop die zichzelf steeds vaster heeft getrokken. In gedachte peuter ik eraan om wat ruimte te maken. Om erachter de komen hoe dit is begonnen. En wat ik voel is: zichzelf vastdraaien door stilstand. Door geen werk.
Het blijkt dat ze haar baan is verloren. Sindsdien is ze thuis komen te zitten en is ze letterlijk dat gaan doen: zitten. Uit een soort boosheid naar de wereld. Een sit down staking. En dat heeft negatieve gevolgen, maar vooral voor haar zelf: fysiek, emotioneel, mentaal en spiritueel...

"Om weer 'los' te komen, heb ik het gevoel dat je eerst echt weer in beweging zou moeten komen."
Ik zie de afschuw op haar gezicht.
"Ik haat de sportschool."
"Ik bedoel ook niet de sportschool, ik bedoel wandelen, fietsen, lopend naar supermarkt."
"En hoe krijg ik m'n boodschappen dan thuis?", vraagt ze me uitdagend.

Het is duidelijk: dit wil ze niet horen. Maar als hulpverlener ben je er niet om te zeggen wat iemand wil horen, maar om te zeggen wat iemand nodig heeft.
Ze zucht. "Eerst de dokter, toen de fysio en nou begin jij ook al over bewegen. Ik had van een medium toch wel wat anders verwacht."
"Misschien is het gewoon een goed advies...", zeg ik.
"Nee, want bewegen is niks voor mij", zegt ze. "Dus..."
Ze kijkt me aan met een blik van 'kijk maar even verder in je glazen bol, want dit wordt hem niet.'

Hier hebben we een 'HELP!-moment', zoals ik het wel eens uitleg aan studenten. Want ook als medium heb je soms situaties waarin je het even niet meer weet. En wat ik dan doe is het hele ding loslaten en naar boven uitroepen: HELP! (in gedachte). En dan kijken wat er komt.
Er komt wat.
"Dan moet je níet gaan bewegen", zeg ik.
"Wat?!", zegt ze.
"Niet bewegen", herhaal ik.
"O", zegt ze. "Want?"
"Want... je geeft het eigenlijk zelf al aan: het gaat niet. Je kan de motivatie niet vinden in jezelf. Maar daar moet het wel vandaan komen.
"O", zegt ze. "En wat doe ik dan?"
"Niks", zeg ik. "Gewoon wachten. Tot het probleem groot genoeg is en de motivatie wel komt."
Ze kijkt me verbijsterd aan.
"Ben je nou cynisch?"
"Nee", zeg ik.
Dat meen ik ook echt.

Ze vindt het heel moeilijk om hiermee om te gaan en er volgt een scala van emoties en reacties. Van woede tot verdriet. Van 'dit kun je niet maken', tot 'niemand neemt mij ooit serieus'. En dat duurt het hele verdere consult.
"Nou, dan ga ik maar", zegt ze uiteindelijk.
Ze staat op en loopt een paar passen. Dan draait ze zich om.
"Vind je mij nou een loser?", vraagt ze.
Kwetsbaarheid. Een nieuwe deur gaat open.
"Nee hoor", zeg ik. "Ik heb zelf al mijn hele leven een allergie. En om een of andere reden ben ik nu, na 45 jaar, pas op zoek naar de oorsprong daarvan. Terwijl ik er al die tijd zo veel last van heb gehad. Maar blijkbaar is dit pas het moment. Dus nee, ik vind je geen loser. Wij mensen zijn vaak rare, behoudende wezens. En soms moet het eerst heel erg worden voordat we in beweging komen."

En terwijl ik dit zeg, krijg ik het gevoel dat dit gesprek ook zou kunnen gaan over iets veel groters. Iets met massaal vastgeroeste gewoontes met schadelijke gevolgen. Iets met een planeet.

De sfeer is ineens heel anders als ze haar jas aantrekt.
"Ik ga erover nadenken", zegt ze. "Misschien is het wel tijd..."
"Jij weet wanneer het tijd is", zeg ik.
"Denk je dat echt?", zegt ze.
"Ja", zeg ik stellig.
"Nou..." zegt ze. "Dan tóch bedankt."

Het was een geen consult over bewegen, maar over verantwoordelijkheid.
Die wilde zij niet langer hebben.
Maar ik gaf hem toch weer aan haar terug.
Samen met de bijbehorende kracht
om het zelf op te lossen.
Want dat was wat werkelijk nodig was.
(Met dank aan Spirit tijdens het crusiale Help!-moment.)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments