Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

... THY SEA IS SO BIG...

We zaten in strandtent Parnassia.
Vriendin M. en ik.
We hadden gewandeld over het strand
en gepraat
en allebei een wens voor 2020
het Universum in gelanceerd.
En daarna waren we dus naar Parnassia gegaan.
Waar het volgende gebeurde.

M. vroeg aan mij op wat voor momenten in mijn leven ik mij het best had gevoeld.
Ik zei: "In de natuur."
"Ja", zei ze. "dat heb ik ook. Vooral op zee."
Ik vroeg of ze zo'n moment kon beschrijven.
En M. vertelde:
"Ik deed een keer mee aan een zeilwedstrijd op zee, van Scheveningen naar La Rochelle in Frankrijk. De kinderen waren toen nog klein en ze hadden me uitgezwaaid. Niet lang na vertrek, kwamen we echter terecht in een extreme storm. En tot mijn eigen verbazing voelde ik me toen zo gelukkig, dat ik dacht: 'Als ik nu doodga, dan is het helemaal goed'."

Dit verhaal had natuurlijk iets raadselachtigs en ik wilde weten hoe het zat. Waarom nou juist op dát moment zó gelukkig? Waarom was ze niet gewoon bang, of bezig met de kinderen? Dus ik stelde vragen. En M. moest 'graven'. En graven is goed, want in de diepte, daar ligt het goud. Alleen kwam M. er ook niet helemaal uit, dus het was even stil.
"Ik weet niet waarom", zei ze toen. "Maar ik moet ineens denken aan een bordje dat hing in ons familie-schip van vroeger. Daarop stond: 'O Lord, thy sea is so big, and my ship is so small.' Ik vond dat als kind altijd een beetje een stom bordje. Maar nu moet ik er ineens weer aan denken..."

Het was weer even stil.
We snapten allebei niet wat dat bordje nou met het gesprek te maken had.
Om ons heen kwamen gezinnen met kinderen binnen. Naast ons las een man de krant en een hond rende naar een bak met water.
En toen ineens, viel het kwartje, bij ons allebei.

Wij mensen dénken te weten wat ons gelukkig maakt: dingen als succes, bewondering, status en alles onder controle. Maar op het moment van die storm, ontdekte M. dat het ware geluk hem juist zit in precies het tegenovergestelde. In het helemaal los zijn van de controle, in het overweldigende om ons heen. Daar waar het ego juist helemaal niets meer heeft in te brengen. Op dat moment was zij in de handen van iets veel groters. Ze was een speelbal van de grote zee.
De big sea van de O, Lord...

Wij zijn allebei niet gelovig opgevoed en eigenlijk maakte dat het moment nog mooier. Dit kwam niet uit een boekje, of van een preekstoel. Dit kwam van heel diep vanbinnen. Midden in Parnassia, daar deden wij deze (voor ons) grote ontdekking:

Het grootste geluk
zit hem niet in het vasthouden.
Maar in het loslaten.
En in het één kunnen zijn met
dat Ene.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments