Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OMDAT HIJ WEET WAAR HIJ WEZEN MOET

Texel, Meester Michiel

Het was op Texel.
Tijdens de demonstratie op donderdag.
In de categorie: dieren, je blijft je verbazen…

Een kwartier voordat de demonstratie Mediumschap van Miranda Trap en mij begon, drentelde ik wat rond door de zaal. Beetje sfeer proeven, beetje voelen wie er allemaal waren, in de zaal en om ons heen. En in de hoek, op een kussentje op de bank, lag: Michiel. De kat die officieel niet woont in de herberg van Esther en Veronique, maar die er wel altijd is. Omdat-ie zich daar fijn voelt. Omdat hij weet dat hij daar moet wezen.

“Hé Michiel”, zei ik.
Enigszins vermoeid keek hij op.
“Wat leuk dat jij er vanavond bij bent. Ga je ons een beetje helpen?”
Er was een reden dat ik dat vroeg. Tijdens de zomer-editie van de Save Your Soul-weekenden, had hij zich op een heel bepalend moment gemengd in de lesdag. (Zie blog 1 juli.) Sindsdien noemen wij Michiel de Verlichte Meester. Deels grappend. Deels serieus.

De avond begon. De energie was lekker en Miranda en ik maakten mooie contacten. Bij het starten van een nieuw contact, begon Miranda heel apart, namelijk via de geur van een schuur. Door deze andere manier van starten, betekende het dat ze even moest zoeken wie ze bij zich had en bij wie in de zaal ze moest wezen. Michiel, die tot die tijd helemaal achterin de zaal op schoot had gelegen bij Esther, richtte zich op. Hij sprong op de grond en begon heel rustig naar voren te lopen. Ik zag het gebeuren en door mijn bijzondere ervaringen met dieren de laatste tijd, lette ik goed op hem.
Michiel nam plaats onder 2 stoelen van 2 dames op de tweede rij. Ik dacht: moet Miranda daar zijn, Michiel? En bij welke van de 2 stoelen dan, de linker of de rechter? Kun je wat duidelijker zijn?
Miranda was ondertussen nog steeds aan het zoeken, wat altijd heel inspannend is, dus die had even geen tijd om te kijken naar de verrichtingen van een kat onder een stoel.

Vanuit het oogpunt van Michiel schoot dit duidelijk niet op. Het was nog net niet met een zucht dat hij weer in beweging kwam en nu op een lege stoel sprong die stond voor de 2 dames. Hij keek de ene dame aan. Hij keek de andere dame aan. Toen keek hij naar Miranda, die hem nog altijd niet zag en toen naar mij. Ik knikte naar hem.
“Miranda”, zei ik. “Hou Michiel in de gaten.”
“Kan het zijn dat de man die ik bij me voel bij jullie hoort”, zei Miranda.
Beide dames knikten, duidelijk geraakt.
“Dat is onze vader.”
Het werd een prachtig contact.

Michiel zat nog een tijdje overeind.
En toen hij zag dat het goed was,
legde hij zich weer neer in een halve boog met zijn neus tussen zijn pootjes en… viel in slaap.
Het is een zwaar bestaan,
dat van de Verlichte Meester.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments