Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MET EEN TAS VOL MET HORROR IN DE HAND

Vroeger ging de pipo altijd graag naar de fopwinkel.
Vooral voor 1 april.
Om de meesters en juffen van de lagere school
te kunnen laten schrikken…

Het was altijd leuk om daar samen met hem rond te kijken. Kijken wat voor nieuwe dingen ze hadden en genieten van dat rare, toch wat mysterieuze sfeertje in zo’n winkeltje dat zich bevindt buiten de dagelijkse realiteit.
Kortom:
blije herinneringen
uit de tijd voordat…

Naar winkels gaan kon de afgelopen jaren niet. Van alle heftigheid waar de pipo zich nog steeds doorheen aan het werken is - depressie, burn out en een paniekstoornis – durf ik wel te zeggen dat de laatste het hardnekkigst is. Zijn gemoed zit vaak wel weer weer rond de 5 en heel langzaam neemt zijn energie weer wat toe, maar het verblijven in ruimtes waar hij voor zijn gevoel niet uit weg kan, blijft nog pure horror. Maar door veel te oefenen, beginnen sommige dingen weer te lukken. Zeker op een goede dag. En dit is blijkbaar een goede dag, want de pipo wil naar de fopwinkel om wat Halloween-spullen te kopen voor een samenzijn met wat vrienden aanstaande zondag.

We doen de deur open. Hetzelfde belletje als destijds rinkelt aan de binnenkant. Wel is de winkel verbouwd en uitgebreid. De nieuwe, jonge eigenaar staat achter de toonbank.
“Goeie middag.”
“Goeie middag.”
Ze blijken een complete Halloween-hoek te hebben.
“Ik wil sowieso een skelet”, zegt de pipo. Hij haalt de grootste uit de kast.
“En spinnen.”
Twee zakjes pakt hij uit het schap.
Daarna gaan we enge maskers en heksenhoeden passen voor de spiegel.
“Je kunt ook zo’n mes nemen dat dwars door je hoofd heen gaat”, zeg ik, terwijl ik er een opzet.
Ik trek er blijkbaar een grappig hoofd bij, want de pipo ligt in een deuk en stoot tegen een kast. In reactie daarop, begint een enorme vleermuis met knipperende rode ogen, zijn vleugels uit te slaan en te brullen.
“Waaaaaah!!!”, schreeuwen we geschrokken uit.
Nog harder lachen.
We vinden ook nog zakken vol met spinnenwebben die je uit kunt hangen. En pompoen-lampionnen voor de sfeer. En bloederige nepmessen voor op tafel.
Uiteindelijk komen we met 2 armen vol spullen bij de toonbank, waar de eigenaar ons glimlachend aankijkt.
“Het was erg leuk om jullie zo enthousiast bezig te horen”, zegt hij.
Hij geeft ons nog 2 zakken met spinnenwebben cadeau en legt uit hoe je ze het beste op kunt hangen.

Met een tas vol engs en een skelet onder zijn arm, komen we weer buiten.
“Dat was leuk”, zegt de pipo.
We lopen een paar meter en dan gebeurt er iets… Als vanzelf stoppen we. Allebei. We staan stil en we kijken elkaar aan. Er springen tranen in mijn ogen.
“Ik weet het”, zegt de pipo. “Maar dit was goed, toch?”
“Dit was goud”, zeg ik. “Vroeger, met 1 april, toen was dit goed. Maar dit was gewoon fokking fantastisch.”
“Dat bedoel ik”, zegt de pipo.
We knikken naar elkaar.
En dan lopen we weer door, het leven in. Met al zijn wendingen en verrassingen, met zijn horror en obstakels, met zijn kansen en z’n duisternis, maar gelukkig ook met dit: gouden ogenblikken…
Geen idee wat er nog komen gaat.
Alleen dat we nu hier staan in het verhaal.
Met een tas vol met horror in de hand.
En een skelet onder de arm.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment