Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

... DE OORZAAK VAN DE BRAND (3)

Droom:
Ik zie een stuk vlees.
Het vreet
aan een ander stuk vlees.
Het beeld is walgelijk.
Ik schrik wakker.

Iets wil me iets zeggen…

“Dat je intens hebt gedroomd deze twee weken, is wel een teken dat er wat gebeurt”, zegt mevrouw M. tijdens de 2e afspraak.
Ligt het nou aan mij, of zegt ze het tegen zichzelf? Alsof ze zichzelf wil overtuigen dat we op het goede pad zitten. De twijfel is ook bij haar toegeslagen…
“Voordat we de regressie gaan doen, wil ik eigenlijk nog even heel direct met je onderbewustzijn gaan praten om te zien of we op het goede pad zitten”, zegt ze. “Ik vraag je straks om zo te gaan zitten…”
Ze zet haar elleboog op de leuning van haar stoel, de onderarm staat omhoog en haar hand hangt slap naar beneden.
“We noemen het wel ‘The Swan’”, zegt ze. “Via je hand, wil ik mij richten tot je onderbewustzijn terwijl jij ondertussen gewoon ‘bij’ bent. Ik wil je vragen om je aandacht op iets anders te richten terwijl ik dat doe.”

Op iets anders…
Oke.
Dat wordt dan de Levensboom van Klimt.
Ik besluit eerst het aantal krulletjes in de takken te tellen. En daarna het aantal ondergrondse en bovengrondse driehoekjes. Maar hoewel dat veel concentratie vergt, hoor ik toch wat mevrouw M. doet, nadat ze met haar stoel heel dicht bij mijn zwanen-arm is komen zitten.
“Onderbewustzijn van Janneke, kunnen wij praten? Hoe zeg jij ‘ja’?”
Tot mijn verbijstering voel ik dat mijn pink een soort spastische beweging maakt. Deed ik dat?
“Fijn, dank je wel onderbewustzijn”, zegt mevrouw M. “En hoe zeg je ‘nee’?”
Dit duurt even, maar dan duikt mijn duim zomaar naar beneden. Nou ja zeg…
Driehoekjes tellen Jan, niet mee bemoeien…17, 18, 19, 20…
Ik probeer er het hele gesprek ‘niet bij te zijn’. Sommige vragen ‘mis’ ik omdat ik bij de driehoekjes zit. Anderen hoor ik heel helder. Een enkele keer wil ik zo graag dat er een bepaald antwoord komt, dat ik mezelf niet vertrouw wanneer mijn vinger een bepaalde kant op gaat. Ik ken mezelf. Als ik pendel, is dat ook alleen betrouwbaar wanneer ik mijn ogen gesloten hou.
Een ding vind ik wel heel opvallend. De vraag van mevrouw M. of ik de afgelopen weken last heb gehad van het Herxheimer-effect wordt onmiddellijk beantwoord met ‘nee’….

Mevrouw M. is tevreden over het gesprek met mijn onderbewustzijn.
“We zitten op het goede spoor, dus ik wil toch voorstellen om de regressie te gaan doen”, zegt ze. “Op zoek naar de veranderingen die in het verleden gespeeld hebben en die jou een gevoel van onveiligheid hebben gegeven.”
Ik zie al 2 weken op tegen die regressie. Ik heb geen zin meer in het verleden. Ik vind dat ik wel genoeg therapie heb gedaan. Nou weet ik het wel. Maar gelukkig blijkt dit een meer gevisualiseerde vorm te zijn.
“Op een bepaald moment kom je in een lange gang met allemaal deuren”, vertelt mevrouw M. “Daarop staan de jaren van je leeftijd. Je begint in het nu en je loopt zo ver mogelijk terug naar het begin van je leven. Als je voor een deur komt waar je spanning bij voelt, blijf je staan. Je hoeft niet naar binnen, maar je opent hem wel en je neemt waar wat er is. Daarna vraag ik je om die ruimte te veranderen zodanig dat je je er prettig kunt voelen. En ik wil je vragen om het kind dat bij die ruimte hoort naar een veilige plek te brengen. Kijk maar bij hoeveel deuren je dat voelt.”

We gaan van start.
En ik doe het allemaal.
Keurig.
Zoals van me gevraagd wordt.
Want zo ben ik.
En het is ook niet dat ik er niks bij voel.
Ik zie een paar hele nare kamers, die ik helemaal overschilder en soms voorzie van nieuwe ramen en openslaande deuren. En ik red een paar kinderen en breng ze naar mijn lievelingsplek op de hei.
Ik doe het allemaal en er rollen ook zeker tranen…

En toch.
Een raar gevoel.
Iets klopt hier niet…

Diezelfde avond voel ik het al… Het onheilspellende gevoel van gedonder in de verte. Van naderend onweer. En de nacht die volgt, is niet te beschrijven. Mijn huid staat in brand en laat zich niet meer blussen. Niet met medicijnen, niet met ontspanningsoefeningen, niet met een koude douche en zelfs niet meer met blokken ijs. Ik raak hevig onderkoeld en zit te rillen en sta tegelijkertijd in brand. Ik huil doorlopend en heb het gevoel hier nooit meer uit te komen.
Dit is de hel.

(Nog even volhouden mensen… Dat kunnen jullie. Ik weet het…)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments