Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

...OORZAAK VAN DE BRAND (DEEL 2)

Binnen drie dagen had ik een afspraak geregeld
met een hypnotherapeute
bij mij in de buurt.

Ik voelde me positief gespannen en keek ernaar uit. Op een regenachtige woensdagmiddag belde ik aan bij mevrouw M. We liepen naar boven in haar statige huis en ze leidde me naar haar werkkamer. Daar zag ik meteen dat aan de muur een versie van De Levensboom van Klimt hing. Ik ben dol op Klimt, dus dit was een buitengewoon goed voorteken.

Mevrouw M. zei dat ze al meerdere mensen met allergie-klachten had kunnen helpen. Ze had wat vragen van tevoren gesteld, per mail. We namen de klacht nog verder door en ook de mogelijke oorzaak. Mijn allergie is ontstaan rond mijn 4e, vrij plots en in die tijd speelde er ook dingen met een onveilige thuissituatie. We kwamen tot de conclusie dat het een met het ander te maken had.
“Je onderbewustzijn kan door die onveilige situatie destijds besloten hebben om in verzet te komen tegen bijvoorbeeld veranderingen, waar jij zoveel last van hebt. Ik breng je straks onder hypnose. Je maakt alles gewoon mee, maar ik stuur jou als het ware op een soort reisje, terwijl ik ondertussen praat met jouw onderbewustzijn en vraag of het het verzet wil stoppen.”

Het klonk even bizar als logisch. En ik had al besloten om me er zoveel mogelijk aan over te geven. Dus volgde ik de stem van mevrouw M. die me in een diepe, diepe ontspanning bracht. Van daaruit ging ik op mijn reisje. Het werd een zeiltrip in mijn jeugdbootje, dat ineens voor mij klaarlag. Ik voer over plassen en door sloten, terwijl ik op de achtergrond hoorde hoe mevrouw M. vriendelijk maar dringend vroeg of iets in mij ergens mee op wilde houden. Ik dacht: ‘het zal wel’ en zeilde lekker door.

Tegen het eind liet mevrouw M. me nog wat dingen bewust loslaten en in de mand van een luchtballon gooien die vervolgens wegvloog. Aan de rand van een spiegelglad meer, vroeg ze me de innerlijke vrede te voelen en dat met mijn duim en wijsvinger op elkaar.
“Dit is je ankerpunt”, zei mevrouw M. “Het is goed om dit de komende 2 weken regelmatig te herhalen voor jezelf, met je duim en wijsvinger op elkaar, om de behandeling te versterken.”

Ik was bekaf toen ik naar huis fietste.
We hadden een afspraak gemaakt voor over 2 weken.
Dan zouden we een regressie-behandeling gaan doen.
Terug naar dat verleden.
“En stuur me over een week even een mailtje over hoe het gaat”, vroeg ze me.

Het was die avond dat ik, als een naderende tsunami, de eerste zwaardere aanval aan voelde komen. En in de loop van de dagen en nachten werd dat steeds erger. Erger dan ze in tijden geweest waren. Na 3 dagen mailde ik mevrouw M. om dit te vertellen. Zij mailde terug:
‘Dit klinkt als het Herxheimer-effect; een tijdelijke verergering van klachten als gevolg van de behandeling waarbij afvalstoffen zijn vrijgekomen.’

O.

Ik las over het Herxheimer-effect en het bleek inderdaad een bekend iets dat bij allerlei soorten behandelingen voorkomt. Ik herkende ook wel wat van de genoemde kenmerken, maar eigenlijk kreeg ik vooral last van een heel ander effect. Het zogenoemde ‘Na-48-jaar-zoeken-en-teleurstellingen-vrees-ik-dat-ook-dit-het-weer-niet-gaat-worden’-effect. Ook wel ‘wanhoop’ genoemd. Want langer dan het lijstje van ‘dingen die ik heb geprobeerd en wat ik ervan leerde’ is het lijstje van ‘dingen die ik het geprobeerd en die niets opleverden’. En een zeer schadelijke bijwerking daarvan is: er niet meer in durven geloven. Terwijl ik zeker weet dat Geloof een heel belangrijk onderdeel is van welke behandeling dan ook. En zo kwam ik ook nog in conflict met mezelf.

Het was lang geleden dat ik zo hard om hulp had gebeden.
M’n handen deden er zeer van.

Die zondag gaf ik les.
Het was een lastige dag.
Mijn huid deed zeer, ik was moe en onderdrukte de ene aanval na de andere.
Maar ik durf te zeggen dat niemand iets merkte.
En ook dat dat goed was zo.

’s Middags moesten mijn studenten in tweetallen werken, maar ze waren met een oneven aantal. En dus ‘moest Y. op mij’. Altijd extra spannend voor de student.
De opdracht was om via een metafoor in één keer tot ‘de au van de klant’ te komen.
Y. ging zitten en voelde.
“De metafoor die in me opkomt is huid”, zei ze.
Kippenvel.
Pokerface.
“Ik voel een verwonding die heel erg pijn doet en die er al heel lang zit. Ik voel dat die is ontstaan door het heel lang schuren van iets over die huid, zoals een kledingstuk dat niet lekker zit, iets dat irriteert. Ik voel dat je dit niet zelf op kunt lossen. Hier is hulp bij nodig en het kost tijd.”
De woorden over ‘het irriterende kledingstuk’ raakten me op een heel diep niveau.
Zijzelf keek ondertussen met een hoofd van: ‘Het zal wel weer nergens op slaan’.
Ik stelde haar gerust en zei dat ik zo meteen feedback zou geven.
Deel 2 van de oefening was: uitreiken naar de spirituele wereld om te zien wat die over dit onderwerp te zeggen had.
“Ik zie een leraar van jou. Een hele oude man. Hij heeft je al door meer moeilijke momenten in je leven heen gesleept. Je kent hem heel goed. En hij heeft een houding van: maak je niet druk, dit ga je gewoon oplossen…”

Ik begreep heel goed wat hier gebeurde:
Spirit greep in.
En vroeg me
om vertrouwen te houden.

(Jaja, nog een cliffhanger. Dus weer even geduld...)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments