Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ZOEKTOCHT NAAR EEN OORZAAK

Ik heb een allergie.
Een allergie voor… ja, voor wat eigenlijk niet?
Dierenharen, pollen, stof, tarwe, groene groenten, melk, kip, rijst, hormonale veranderingen, seizoenswisselingen…
Het werd in de loop der jaren eigenlijk steeds meer.

Toen ik 4 was begon het. Ik zat onder de eczeem en was benauwd. Vaag heb ik nog herinneringen aan die begintijd. Elke avond verkoelende poeders op de brandende, rode plekken. En kokers eromheen voor de nacht zodat ik niet kon krabben. Ik dacht dat ik gek werd.
Rond mijn 18e werd het heel erg. Mijn huid was overal kapot, ik sliep niet meer, vervelde doorlopend. Ik verstopte me omdat ik me een monster voelde. Iedere beweging deed zeer en mijn huid werd mijn vijand. De situatie liep uit de hand en ik belandde in het ziekenhuis. Daar moest ik een maand herstellen, qua huid en qua uitputting. Er viel daar ook een kwartje: buiten het ouderlijk huis had ik veel minder last. Thuis was stress en stress was een verslechterende factor. Vanuit het ziekenhuis, ging ik op kamers…

Daarmee was de allergie nog niet weg. Ik begon te zoeken naar de oorzaak van dit alles. Want de reguliere geneeskunde hielp me met pillen en hormoonzalven, maar het was het blussen van een brand die steeds weer oplaaide. Waarom?

Dingen die ik heb geprobeerd en wat ik ervan leerde:
• Ademhalingstherapie leerde me om de bijbehorende hyperventilatie onder controle te krijgen.
• Haptonomie leerde me dat ik grenzen had die ik continu overschreed.
• Gesprekken met een antroposofische arts leerden me anders naar ziekte te kijken.
• Creatieve therapie leerde me om mijzelf emotioneel uit te drukken.
• Een Dagboekgroep was het vervolg daarop, maar dan in het bijzijn van anderen.
• Psychiatrie leerde me op te staan voor mezelf.
• Psychologie leerde me beter inzicht te krijgen in wat ik nodig heb.
• Een internist leerde me anders te eten.
• Een healer hielp me eens een week lang compleet van de jeuk af. Toen keerde het terug. Ik vroeg hem daarnaar. Hij zei: dan heb ik alleen symptomen bestreden, maar niet de oorzaak.
Maar wat was dan toch die oorzaak?

Jaren gingen voorbij.
Er waren slechte fases en wat betere fases, maar het is nooit weggeweest. Altijd aanvallen, ’s nachts en in slechtere periodes ook een paar overdag. Ik paste mijn leven eropaan. Ik kan geen vaste baan hebben, omdat ik ergens op de dag moet kunnen slapen. En bij een aanval ga ik naar de wc, om hem zo goed mogelijk op te vangen of ‘weg te ademen’. Ik leef om een teveel aan ‘prikkels’ heen. Ik verstop mijn huid als die slecht is. Een mens is flexibel en je leert met dingen leven.

Sinds een half jaar werd alleen weer slechter. En nog slechter. Mijn hele armen zaten permanent onder de plekken en de aanvallen kregen een nieuw soort felheid. Ik dacht: niet klagen, maar doorgaan…

Totdat.
Het was een week of wat geleden
op een donderdagochtend.
Na een hele slechte nacht.

Ik dacht: nee.
Nee!
Ik ga dit niet accepteren.
Ik moet weer verder op zoek.
Ik moet weten wat dit is.

Ik had die dag een afspraak met collega en vriendin Myrthe Bruinzeel om samen een locatie te gaan bekijken. De locatie was mooi, maar te duur. We besloten ergens thee te gaan drinken. Toen deed ik wat ik nooit doe: ik vertelde haar van mijn ziekte. En hoe erg nu. Ik hoorde mezelf zeggen: “Het voelt als een programmeer-fout.”
En zij zei: “Heb je weleens gedacht aan hypnose?”

Nee, dat had ik dus nog niet…

(Volgende keer meer. Cliffhanger…)
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments