Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HIJ WAS HET DIE DE DEUR OPENDEED

Toen de pipo nog een baby was, zocht ik een oppas.
Ik belde aan bij een huis aan de overkant.
Want ik wist: daar wonen 4 dochters.
De deur ging open en daar stond: de enige zoon.
M. was toen 13.

Ik vroeg naar een van zijn zussen omdat ik dus een oppas zocht.
“O, dat kan ik ook wel!”, zei M. meteen.
En ik merkte aan alles dat het daarmee beklonken was: M. werd onze oppas.

Dat ging hem goed af, moest ik zeggen. Verschonen, spelen, rondrijden in de kinderwagen, M. deed het allemaal met veel plezier. Hij nam de pipo mee bij het rondbrengen van de kerst-kaartjes van zijn krantenwijk en kwam dolenthousiast terug.
“Door hem kreeg ik veel meer geld dan anders! Ze dachten denk ik dat het mijn kind was.”

Maar de pipo had toen al een sterke wil. En ook daar kreeg M. mee te maken. Zeker toen de pipo in zijn nee-fase kwam.
Op een keer kwam M. weer oppassen, want ik had een etentje met collega’s. Eenmaal in het restaurant kreeg ik een sms van hem:
‘Hij wil zijn banaan niet opeten.’
Sms terug:
‘Hij móet zijn banaan opeten.’
Bericht M.:
‘Hij gooit de banaan steeds weg.’
Ik:
‘Laat zien wie de sterkste is.’
M:
‘Hij heeft de banaan nu in de videorecorder gestopt.’

We hebben er nog vaak om gelachen. Vooral om de logica van de pipo, die had gezien dat als je iets in de videorecorder stopte, dat het dan gewoon verdween. Dat leek hem de beste oplossing voor die banaan.

In de loop der jaren zag ik M. groeien. Hij deed de Mavo, de Havo, de Pabo en stapte daarna over naar Orthopedagogiek aan de Universiteit. Indrukwekkend. Ondertussen kwam hij uit de kast, leefde het leven, vond zijn grote liefde in B., trouwde met hem en vorig jaar werden zij, na een lange procedure, vader van de in Amerika geboren H. Een prachtig kind met 2 hele mooie vaders. M. bouwde zijn praktijk op als orthopedagoog, maar werkte daarnaast ook nog aan een politieke carrière. Vorige week werd zijn benoeming bekend als wethouder in een stad hier in de buurt. Zijn speciale interesses nog steeds: Jeugd, Zorg en Welzijn.

Het is soms verrassend welke band je op kunt bouwen met mensen. En hoe ze, met hun levenswandel, hun omgeving kunnen inspireren. M. is zo iemand, al heeft hij dat denk ik helemaal niet door. Door hem kijken onze jongens op een hele open manier naar homosexualiteit en het homo-huwelijk. Door hem hebben ze gezien welke mogelijkheden tot groei er zijn, wanneer er de wil tot groeien is. Door hem weten ze dat politiek niet iets ver wegs en onbereikbaars is. Allemaal gouden lessen die pas echt doordingen als iemand ze voor je voorleeft…
Ikzelf ben in elk geval nog altijd dankbaar dat hij het was die de deur opendeed, bijna 20 jaar geleden.

Appje van hem, gisteren:
H. eet nu ook banaan! Dat roept herinneringen op. Gelukkig zijn er geen videorecorders meer. ; • )
Appje terug:
Mooie herinneringen. Fijn ook om ze samen te hebben…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments