Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TWEE HERFSTEN

Ieder jaar gebeurt het weer.
Op een ander moment.
Op een andere plek.
En elk jaar weer ben ik toch weer verrast.

Dit jaar was het afgelopen dinsdagochtend, op Texel.
Ik was daar een paar dagen met de patat om samen te wandelen over het eiland. We hadden een lunch gekocht en reden met onze rugzakken met de auto naar De Koog waar we die dag van start zouden gaan. Ik kwam uit stukje bos rijden, zag de uitgestrekte weilanden voor me en toen was het er ineens:
“Ooooo”, riep ik uit. “Het is gebeurd!”
“Wat is gebeurd”, vroeg de patat.
“Wat vroeg!”, riep ik uit.
“Wat is er zo vroeg gebeurd dan?”, vroeg de patat bezorgd.
“Kijk, het licht. En de kleuren. De herfst!”

Je zag het ook echt. Alsof iemand de dimmer van het licht omlaag had gedraaid. Alsof het stralende ineens van alles af was en de kleuren net wat vervaagd. Alsof het landschap ook wat meer in zichzelf begon te keren.
“Even stoppen hoor”, zei ik en ik zette de auto langs de kant.
Ik stapte uit en rook.
Ja hoor, daar was het ook: die ene geur.
Net was zwaarder, net wat vochtiger.
De geur van versterven.
Al was het verstervende nog niet te zien.

“Goh”, zei ik, toen ik weer instapte.
De patat keek op zijn telefoon.
“Ik heb het even opgezocht, maar de herfst begint ook dit jaar gewoon op 21 september hoor”, zei hij.
“Ja, dat is de meteorologische herfst”, zei ik.
“Wat is dit voor herfst dan?”, vroeg de patat ongelovig.
“Dit is de èchte herfst. De herfst van de natuur. Met het verkleuren van de bladeren en het vallen van de eikels en kastanjes zoeken en de spinnenwebben met dauwdruppels op de draden...”
De patat keek om zich heen.
“Ik zie daar niks van hoor”, zei hij. ‘Kijk, de bladeren zijn nog gewoon groen.”
“Ja, maar het proces van verkleuren is begonnen. Van binnen. In die bomen.”
“Ja ja…”, zei de patat.
En hij trok zijn wenkbrauwen even op.
We reden weer door.
En ik genoot van dat licht en die kleuren.
Ik voelde dat ik ook best wel weer zin had in de herfst.
Ook al was-ie volgens mij minstens 2 weken te vroeg.

“Dus jij zegt dat er 2 herfsten zijn”, checkte de patat na een tijdje voor de zekerheid toch nog even. “De meteorologische en de ‘echte’, zoals jij het noemt.”
“Ja”, zei ik.
“Dat heb ik anders nooit met bio gehad”, zei hij cynisch.
“Nee, dat zal wel niet.”
“En waarom heb je dan 2 herfsten?”, vroeg de patat.
Ja, dat wist ik ook niet.
“Ik vind die van 21 september veel duidelijker dan die van jou”, concludeerde hij uiteindelijk.
En daarmee was de kous voo hem wel af.

Maar gaf hij bovendien ook antwoord op zijn eigen vraag:
2 herfsten.
Een voor hem.
En een voor mij.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 2 comments