Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ALS JE DEZE NOU IN JE ZAK STOPT...

“Nou, dit is dan waar mijn glorieuze schoolcarrière mij naartoe heeft geleid:
een paar vakken eindexamen
op een zaterdag
in Almere.”
Aldus de pipo vanochtend in de auto.
Nieuw wapen tegen de angststoornis: zelfspot.

Het is druk als we aankomen bij het Almeerse Nautilus College. Tientallen leerlingen van drie verschillende scholen doen hier vandaag de mondelingen van hun staatsexamens. De ontvangsthal is vol. De pipo meldt zich bij de ontvangstbalie.
“Oke”, zegt hij, “nou, dan ga ik maar.”
We wisselen een snelle blik uit.
Een blik waarin 15 jaar schoolleed langskomt.
Maar ook een blik die eindigt met een glimlach.
“Succes!”, zeg ik.
“Komt goed”, zegt hij.
Tegen wie zegt hij dat?
Ik zie hem weglopen, naar de zaal waar de leerlingen van zijn school worden opgevangen. Over een half uur zal hij in een ander lokaal zijn casus Informatica krijgen om te bestuderen. En weer een half uur later zal hij daar mondeling over ondervraagd worden door 2 commissie-leden.
Inhoudelijk maak ik me geen enkele zorgen. Dit joch zit al vanaf zijn 2e achter computers en in computers, verdiende al op zijn 12e geld met het maken van mods voor Minecraft, bouwde op zijn 14e zijn eerste eigen computer en leerde diverse programmeertalen tijdens zijn jaren in het diepst van zijn put.
Nee, dit examen gaat niet over IT, maar over stress-beheersing, over paniekbestrijding. Over het rustig weten te houden van je hoofd… Wat in het geval van de pipo veel complexer is dan de hele werking van een computer.

Ik neem plaats in de hal. En observeer. Er is veel spanning en emotie. Dit zijn allemaal leerlingen die de niet-normale weg hebben gelopen. Leerlingen die, om wat voor reden dan ook, buiten het schoolsysteem gevallen zijn. Leerlingen voor wie het leerpad niet geëffend was. Ik zie een meisje ineens in huilen uitbarsten. Ik zie hoe een docent haar even apart neemt en hoor delen van het gesprek:
“Na alles wat jij overwonnen hebt… Je bent nu al een winnaar… omdat je hier bent…”
Ze blijft huilen.
“Ik kan het niet. Ik weet zeker dat ik straks faal.”
Het gesprek duurt. Dan loopt de docent weg. Komt terug met een soort gelukspoppetje in zijn hand.
“Als je die nou in je broekzak stopt, dan ben ik straks de hele tijd bij je…”

Ik zie leerlingen met ouders. Ik zie de lange wegen die gegaan zijn op hun gezichten staan. Ik zie een jongen wegrennen, de vader erachteraan. Ik zie groepjes leerlingen in gesprek.
“Hoe laat ben jij klaar? Dan wacht ik op je. Nee maakt niet uit dat er 2 uur tussen zit. Ik wacht op je.”

Ik zie pijn.
Ik zie angst.
Ik zie kracht.
Ik zie liefde.
Het was allemaal nodig
om al die jonge mensen in die hal
daar te krijgen.
Het zijn allemaal vechters.
Allemaal ‘geslaagden’.
Los van de uitslagen van hun examens.

Ps, informatica en Engels gingen goed bij de pipo. Hij noemde informatica zelfs ronduit ‘gezellig’. “Lekker gepraat met 2 andere nerds.” Dinsdag nog wiskunde en dan hopelijk 3 certificaten. Volgend jaar zien we wel weer verder.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments