Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

IN WERKELIJKHEID BEN JE IETS HEEL GROOTS

Het was het Weekend van de Ziel.
Althans, op Texel, in Oudeschild.
In de Herberg De Zeven Provinciën.
Maar misschien ook eigenlijk wel overal…
Want de ziel is zonder grenzen…

Dat was een van de dingen die we de deelnemers graag wilden laten ervaren: hoe onmetelijk wijs, groot, tijdloos en vol van schoonheid de ziel is, en dus: wijzelf. Want: je bènt je ziel. En dat konden we allemaal leuk vertellen, maar waar het om ging was dat mensen het zouden ervaren.

Ik draaide dit weekend samen met Holistisch Coach Esther Fokkens, van de herberg. En zo brachten we onze invalshoeken, kennis en ervaringen bij elkaar. Zij wist een mooie oefening voor op de laatste dag, om mensen inderdaad echt hun diepste wijsheid te laten ervaren. We schreven voor elke deelnemer een woord op een A-4tje, naar aanleiding van wat er de eerdere dagen was gebeurd. Die A-4tjes legden we voor de deelnemers op hun kop op de grond. Ze hadden dus geen idee wat erop stond.
Van tevoren had ik een inleidende meditatie gedaan waarin we ons bewust werden van de energie van ALLES. Van de dag, van de ruimte, van de mensen om ons heen en… van woorden. Ze stonden dus op hun meest gevoelige stand. Toen vroegen we ze allemaal om op hun A4-tje te gaan staan.

Esther vroeg ze te voelen wat deze plek met hen deed. Ze stelde ze een aantal vragen en het was prachtig om te zien hoe iedereen ook echt in contact kwam met de energie van het woord! Je zag het gewoon gebeuren…
Daarna vroegen we ze om weer te gaan zitten en op te schrijven wat ze hadden ervaren. Waarna ze hun ervaringen mochten voorlezen.

Met D. had ik het, ergens in het weekend, gehad over de dood. Waar ze, door omstandigheden, bang voor is geworden.
Het was een heftig woord, maar ik besloot het toch op te schrijven op haar papier: DOOD. In de hoop dat haar ziel haar zou vertellen wat dood werkelijk is… Zodat ze misschien niet meer bang hoefde te zijn.
D., die dus van niets wist, begon voor te lezen: "Toen ik erop ging staan, voelde me eerst draaierig op die plek. Ik ging omhoog. Ik kwam in een heel mooi bos. Het was zo prachtig. Ik zag die schoonheid en ik voelde me er zo vrolijk! Ik dacht: ik ben helemaal niet bang meer!”
Esther en ik keken elkaar aan.
“Kijk maar op je papier”, zeiden we.
Ze draaide het om.
“Dood? Oh!”
Verbijsterd keek ze ons aan.
"Ik heb even geen woorden."
Op dat moment gebeurde er iets raars. Vanwege de warmte stond de deur van de herberg open en twee enorme, witte, langharige honden kwamen ineens binnengerend. Ze maakten vrolijk een rondje langs ons, wat voor een hoop hilariteit zorgde. Toen riep ineens een stem van buiten:
“Beau en Joy, kom onmiddellijk hier!”
"Ga maar gauw naar buiten jongens, want baasje is boos!”, riepen we.
Ze holden weer weg.
Toen zei iets in mij: Wacht even, wat gebeurde hier nou? Beau en Joy?
Schoonheid en Vreugde?
Waren dat niet net de 2 woorden waarmee D. die plek waar ze verbleef mee had beschreven?
Ik benoemde het en iedereen werd stil. Hoe kon dit nou? Hoe konden die honden nou precies op dat moment… En dat we ook nog die namen…

Nou ja, we gingen maar weer door en M. was aan de beurt. Zij vertelde dat ze niet recht kon staan op haar papiertje. Dat ze heel graag wilde zijn op die plek, maar er ook angst voor had. Terwijl ze wist dat die plek haar ruimte zou geven en rust. En dat ze dat eigenlijk moest ervaren. Ze voelde dat ze een rondje wilde lopen.
“Loop maar een rondje.”
Het ging aanvankelijk met moeite.
Alsof haar lichaam nog weerstand bood.
Maar, ze deed het. Het zag er prachtig uit. Ze ging weer zitten en op dat moment kwam kat Michiel binnengelopen. Michiel loopt altijd rond door de buurt en is genoemd naar Michiel Adriaanszn De Ruyter, omdat die ooit verbleef op Texel. Hij liep recht naar het papiertje van M., ging ervoor zitten en keek haar aan, alsof hij wilde zeggen: ‘Dit vind ik leuk.’ Wij weer verbaasd. M. draaide haar papier om. ‘Vrijheid.’
Hoe was dit nou weer mogelijk!
Want als Michiel ergens voor staat… Zowel in zijn oude als zijn nieuwe incarnatie… dan is het wel...

Maar goed, we gingen maar weer verder.
Met E.
Die had het eerst Spaans benauwd op haar papier. Ze kreeg het onder controle door liefdevolle gedachtes ernaar te sturen, maar er bleven ook nog wat zenuwen door haar buik gieren. Ze begreep nu waar die vandaan kwamen. En wat ze eraan kon doen. Een groot inzicht.
Ze draaide haar papier om.
‘Angst.’
Precies op dat moment kwamen er 2 ambulances door de straat rijden, met gierende sirenes.
En daarna werd het wel heel erg stil.

Je denkt dat je een oefening zit te doen.
Met een groep mensen.
Op een eiland, in een herberg, in alle beslotenheid.
Maar in werkelijkheid ben je iets heel groots en sta je in contact met iets nog veel groters.
Iets wat we niet kunnen bevatten.
En dat, liet deze oefening ons allemaal zien…

Ps, Michiel betitelden we hierna tot de werkelijke grote geest achter dit weekend. Hij was na afloop dan ook bekaf.
IMG-20190701-WA0001

IMG_20190630_093630797_HDR
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments