Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET WAS GOED

Het interview begint ruim anderhalf uur later dan gepland, omdat zijn tv-opnames uitlopen. "Zullen we in mijn kleedkamer gaan praten?", vraagt hij als hij klaar is. Maar daar aangekomen, wil hij toch liever eerst afschminken. "Dan zien we elkaar zo in het mediacafé." Als hij vijf minuten later in het mediacafé aankomt, stelt hij vast dat het daar te druk is. "We gaan naar het restaurant", zegt hij resoluut. Daar aangekomen zoekt hij de rustigste hoek uit. En als de apparatuur dan is aangesloten, kunnen we eindelijk van start.

Ik feliciteer hem met zijn Zilveren Ster-nominatie. Hij glundert ervan. "Dat is een van de eerste lichtpuntjes sinds het overlijden van mijn moeder", zegt hij. Ik schrik. Ik had in de knipselmappen nog geen artikel gelezen waarin stond dat zijn moeder was overleden. Dus is het nog niet zo lang geleden gebeurd. Ik vraag me af of ik er later in het gesprek nog op terug zal komen. Maar al na een paar minuten refereert hij er weer aan: "Vroeger vond ik de dood een eng onderwerp dat ik liever vermeed. Nu weet ik dat je er juist naar moet vragen als iemand vertelt over het overlijden van een dierbare."

Ik beschouw dit als een hint en ik vraag wanneer en hoe zijn moeder is overleden. Hij recht zijn rug. Ik zie dat het hem moeilijk valt, maar dat hij het er graag over wil hebben. De rest van het interview staat in het teken van zijn moeder. Ook als ik vraag naar iets anders, of hij vertelt over iets anders, komen we er toch steeds weer op terug. Het lijkt haast wel of het onderwerp dat zo wil, of het ons naar zich toe trekt, als een magneet. Het gesprek eindigt na een uur, met een lange zucht van hem. "Ja...", zegt hij. "Het is niet anders."

Ik sta op en pak mijn spullen in en we spreken af dat ik het verhaal zal mailen. "Denk je dat je er nog wat leuks van kunt maken?", vraagt hij bezorgd. "Iets leuks niet. Maar wel iets moois", zeg ik. Dan ineens staan we tegenover elkaar. En, heel gek, we weten niet meer wat we moeten zeggen. We schudden handen en we zeggen niets en dat gedurende wel 20 seconden. Een heel vreemd einde van een bijzonder gesprek met Jochem van Gelder. Het was goed.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments