Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

AU AAN M'N EGO

Appje van vriendin B., vanochtend:
‘Hai meis, ik heb au aan m’n ego.’
Ik: ‘Ach lieverd toch… Wat is er gebeurd?’

Het blijkt dat twee wederzijdse vriendinnen van ons iets gepland hebben. Iets leuks. Samen. Zonder ons. En verdomd zeg, nu ik dat weet, voel ik het ook ineens: Au!!! Dus nou hebben B. en ik het allebei. Lekker dan.

Het is makkelijk om hier de afslag te nemen waar het ego ons naartoe wil sturen: de afslag naar het plaatsje Verongelijkt, waar we samen op een terras van restaurant Boos in de regen kunnen gaan zitten met een sjacherijnig hoofd. En dan samen mopperen op die 2 die ons ‘buitensluiten’. En dan nog meer voorbeelden gaan zoeken van wat ze allemaal verkeerd gedaan hebben in het verleden, wat oude koeien uit de sloot halen en dan een plan maken om ze van jetje te geven. Hell yeah! Dat is waar het ego zin in heeft.

Maar. We zijn grote meisjes. En eigenlijk waren we die afslag al voorbij doordat B. het ego doorzag. Ze zag de afslag en… ze reed hem voorbij door me dat te appen. Mooi mens dat ze is.
We weten het allebei dat onze vriendinnen hier niets mee bedoelen. Ze wilden gewoon samen iets leuks doen. Dit gaat helemaal niet over ons en het is ook helemaal niets tégen ons. We moeten het niet op onszelf betrekken, al zou het ego dat nog zo graag willen.

We appen nog even door.
B: ‘Weet jij waar jou au vandaan komt?’
Ik: ‘Ja, het schoolplein. Een vriendin die ineens op een maandagochtend niet meer tegen me sprak, maar vriendin was geworden met iemand anders.’
Terwijl ik app, voel ik hem meteen weer: een oude au.
B: ‘Bij mij gaat het over de gedachte dat ‘ik dat niet waard zou zijn’.
Ik: ‘Achossie.’
B: ‘Zielig he. ; • ))’

We kunnen erom lachen.
We besluiten allebei dit geval dan maar te gebruiken om deze oude au’s nog eens goed te bekijken. En nu, nu we dan toch grote meisjes zijn, met een volwassen blik. Dat we de pijn die we toen voelden – ‘ik ben gedumpt’ en ‘ik ben dat niet waard’ – misschien nu wel los kunnen laten. Na meer dan 40 jaar. En het is eigenlijk eenvoudiger dan het klinkt. Erom lachen helpt al een heleboel.

Appje vanmiddag:
Ik: ‘En, lukt het met loslaten?’
B: ‘Ja hoor, ik heb het liefdevol omarmd ; • ))
Ik: ‘Ik voel me ook ineens niet meer zo gedumpt.’

Zo, weer 2 traumaatjes opgeruimd.
We mogen onze vriendinnen wel dankbaar zijn.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments