Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE WERELD VERRUKKEN, VERLEIDEN EN INSPIREREN

Ik mediteer.
Al jaren.
Aanvankelijk op aanraden van docent Paul Jacobs.
Inmiddels omdat ik het gewoon graag doe.

Maar soms ook even niet. Dan zit ik te zitten in mijn meditatie-hokje de strijd tegen de gedachtestroom te verliezen en dan denk ik: wat doe ik hier? Wat heeft dit voor zin?

Het was een jaar of 3 geleden dat er op die laatste vraag een antwoord kwam. Volkomen onverwacht. Ik zag, ineens, tijdens zo’n worstel-meditatie iemand uit de andere wereld. En die persoon liet mij iets zien.
Het beeld was dat van een zaadje dat geplant werd in de grond. Het ontkiemde, groeide boven de grond uit, groeide omhoog, omhoog, ontwikkelde bladeren, terwijl het naar beneden toe wortelde en toen… stopte het groei-proces. Alles bleef zoals het was.

Dat was jammer. Want er was ook een knop tevoorschijn gekomen. Een knop die nu ongeopend bleef. Ik vroeg aan het beeld: waarom? Toen zag ik het: er was een dak boven de plant. ‘Een dak van ononderbroken gedachtes’, zo werd het genoemd. Dat dak hield het licht tegen. En zonder licht kwam de bloem niet tot bloei.

Ondertussen werden de bloem in de knop en het dak erboven met 2 handen uitgebeeld. De knop door 5 naar boven gerichte vingertoppen tegen elkaar. Het dak als 5 aaneengesloten vingers erboven. En toen… gingen die vingers van het dak los van elkaar… heel even maar… en zo viel er wat licht op de nog gesloten knop. Dat korte moment zette het open-proces weer een beetje in beweging.

Boodschap: wanneer je je gedachtes kunt onderbreken, al is het maar voor even, dan geeft dat licht en ruimte aan dat andere in jou. Dat wat tot bloei wil komen. Het mooiste dat iedere mens in zich draagt. Je ware kleuren en geuren en alles wat je kunt en wilt verspreiden in deze wereld. Dat waarmee je anderen verrukt, verleidt en inspireert. Wanneer je je gedachtes onderbreekt, kan het licht erop vallen en kan de bloei tot stand komen.

Het beeld hield me bezig.
Wat wilde het zeggen?
Kun je mensen vaak vergelijken met planten die in veel gevallen niet tot bloei komen?
Ik was best onthutst door het antwoord dat zich in de loop der tijd toonde. Want ja, het risico van een leven is dat we wel zijn geaard, gegroeid zijn en in het leven staan. Maar dat we niet tot echte bloei komen. Krijgt de wereld onze mooiste, diepste schoonheden, kleuren en vormen wel te zien? Of blijven die vaak verborgen in de strijd om het bestaan. Of beter: door gebrek aan licht door het gesloten dak van de ononderbroken gedachten…

Mediteren helpt.
Andere ‘gedachteloze’ dingen helpen ook.
Doe het op op uw eigen manier.
Maar weet dat u allemaal iets in u draagt
dat zo de moeite waard is
om de wereld mee te
verrukken,
verleiden
en inspireren.

Ps: vr 28 t/m zo 30 juni: Weekend van de Ziel, Texel.
Een heel weekend stilstaan bij dat mooie dat u eigenlijk bent: de ziel.
Meer informatie: www.jannekeleber.nl / janneke@jannekeleber.nl
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments