Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DE HELE JIJ

Ik was 17 toen ik begon
in mijn allereerste dagboek.
Nu ben ik 51
en bezig in deel 64…

Toen ik begon in deel 1 wist ik nog niet wat dagboek schrijven voor me zou gaan betekenen. Dat het zo helend zou zijn. Dat het me afstand zou geven tot alles wat in mij rond kan razen. Dat het me helderheid zou geven. En dat ik, door dingen op te schrijven, ze als het ware 2 x kan beleven, wat soms nodig is om tot me door te laten dringen wat er nou werkelijk is gebeurd... Dagboek schrijven geeft mijn leven een extra laag. Ik zou niet meer zonder willen.

Teruglezen doe ik niet heel vaak. Maar àls ik me afvraag: hoe was het ook alweer om zwanger te zijn? Of: waarom vond ik die ene baan ook alweer zo vervelend? Of: hoe verliep ook alweer dat mooie gesprek? Dan kan ik het zo opslaan en binnen no time zit ik er weer middenin.
Teruglezen is als tijdreizen.
Magische ervaring.

Alleen was er 1 vraag die met de jaren steeds vaker naar voren kwam: wat moet er met al die boeken gebeuren als ik er niet meer ben? Wil ik dat anderen het lezen? Kan ik een ander dat aandoen? Ik durf wel te beweren dat ik in mijn dagboeken eerlijker, kwetsbaarder en openhartiger ben dan waar dan ook. Dus, hoe is dat voor de lezer? En wat moet die ermee?
Het was een vraag zonder antwoord die af en toe eens langs kwam drijven.

Laatst zat ik in de kamer te schrijven.
De pipo kwam binnen.
"Zit je weer lekker te dagboeken?"
"Hm hm", zei ik.
Hij ging op de bank zitten en keek op zijn telefoon. Toen zei hij ineens:
"Als jij dood bent, mag ik ze dan hebben?"
"Wat hebben", vroeg ik.
"Je dagboeken."
"O!", zei ik.
Ik moest even heel goed voelen wat ik daarvan vond. Om een of andere reden was dit scenario nog nooit eerder door mijn hoofd gegaan. Ik voelde ontroering, verwarring en opluchting allemaal dwars door elkaar heen...
"Weet je", zei ik. "Als moeder en zoon ken je elkaar wel, maar toch ook weer niet helemaal. Er is ook een stuk dat je niet met elkaar deelt. Dat is ook goed, maar als je mijn dagboeken zou lezen, zou je daar wel in terecht komen."
De pipo keek me aan.
"Daar heb ik al over nagedacht", zei hij.
"En ik heb besloten
dat als je er niet meer bent,
dat ik dan de hele jij wil leren kennen.
Wat dat ook maar in mag houden."

We keken elkaar een tijdje aan.
Niet als moeder en zoon,
maar als twee zielen.
Zelden zo geraakt geweest.
Onsterfelijke woorden...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments