Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

YOU ARE LOVED

Het ging zo:
We kwamen bij elkaar, met wat mediums en studenten
en een van ons had iets naars meegemaakt:
een trauma-consult.

Dat gebeurt soms, bij ieder medium. Ik denk misschien wel bij iedere hulpverlener. Maar als medium ben je extra kwetsbaar omdat al werkend op je aller- allergevoeligste bent. Dus komen dingen dan ook extra hard aan.

Het trauma-consult van L. had recent plaatsgevonden en hij zat er echt mee in zijn maag. Hij deelde dat met ons. Het kwam erop neer dat hij een contact had gemaakt waar de klant tevreden mee leek, maar later toch weer niet. Dat bracht L. aan het twijfelen:
“Heb ik wel goed doorgegeven wat ik kreeg vanuit de spirituele wereld. Had ik dingen niet moeten zeggen? Heb ik zelf wel zuiver gewerkt? Zat ik ertussen als persoon? Wil ik me nog wel bezighouden met mediumschap?

Een mens kan zo streng zijn voor zichzelf…

Wij luisterden en begrepen en stelden vragen en vertelden hoe wij het zagen. Want als iemand zuiver werkt, is het L. wel. Maar de twijfel was hardnekkig. En het was weliswaar een goed gesprek en het deed hem ook wel goed, maar… ik voelde dat hij nog niet het ultieme antwoord kreeg op zijn vragen en ook nog niet de ultieme healing die hij nodig had. En ik wist ook waar die ultieme antwoorden en healing vandaan moesten komen…
“Laten we een oefening doen”, stelde ik voor.

Het was een oefening waarbij we contact maakten met iemand in de spirituele wereld op een hele soepele, laagdrempelige manier. Het was spelen. Want na de zwaarte was lichtheid nodig, zodat de spirituele wereld ons beter kon bereiken om te doen wat nodig was.

Het eerste contact was ook voor L. dus dat was alvast mooi en daar zat ook weer troost in. Ook alle andere contacten waren heel zacht en helend, maar het mooiste moest nog komen.
“Heb jij ook iemand bij je?”, vroeg ik aan L.
Het eerste contact na een trauma-consult is vaak weer even een dingetje.
“Jawel…”, zei hij aarzelend.
Hij haalde diep adem en begon te spreken. Het werd heel stil om zijn woorden heen. Raar stil. Gedragen stil.

Alles werd herkend door M.
“Dat is een collega van mij die is overleden”, zei ze.
L. keek nu al opgelucht, want dit was in elk geval goed gegaan.
Maar… wat hij niet door had gehad, terwijl hij zich zo open had gesteld… was dat de spirituele wereld nog iets had gedaan. Iets geniaals! Alle woorden die waren gezegd, waren ook hun visie op L. Hun kijk op wat er gebeurd was. Hun healing.
Ik zei: “Ik heb alles wat je zei opgeschreven en dat ga ik nu voorlezen en luister er dit keer naar zoals naar woorden die voor jou zijn bedoeld zijn. Dit is hoe zij jou zien:

“Ik heb hier iemand die liever niet opvalt. Die rust en eenvoud uitstraalt. Iemand die goed kan waarnemen wat er gebeurt en die weet wat er bij mensen nodig is. Deze persoon tipt iets aan, waardoor er iets besproken kan worden, iets wat er nu eenmaal is...
Het is iemand die in het onderwijs werkt en heel veel zorg heeft voor kinderen. Het is een ongelabelde leider. Iemand die niet houdt van topdown pressie.
Als deze persoon wat zegt, dan is het gewoon zo. Dat geeft uiteindelijk rust. Het maakt het leven overzichtelijker, ontwapenender.
Deze persoon wil zich niet in het middelpunt van de belangstelling plaatsen. En is op z’n allerkrachtigst in een dienende rol. Niet in slaafsheid, maar dienend door het spreken van de waarheid. En dat doen vanuit Liefde.
Liefde en zachtheid zijn de drijfveer. Als er twijfel is, weet dan: je werkt vanuit die intentie.”

En je zag het gewoon gebeuren.
Het binnenkomen.
Het geraakt worden.
Het besef.

Het was een college dat de spirituele wereld ons gaf.
Een college over dat we helemaal goed zijn.
Ook al denken we zo vaak van niet.
Een college dat we afsloten met een liedje, dat M. spontaan opzette:
“You are loved.”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments