Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN ENERGETISCH ZETJE GEVEN...

IMG_20190406_160158678

Niet alles kan op Facebook.
Daarom is dit bericht een beetje versluierd.
Maar het gaat om de essentie…

Eind vorig jaar zette de spirituele wereld mij in als postbode. Ze maakten me bewust van een situatie. Een situatie die vastzat en die plaatsvond bij dierbare vrienden van me. De spirituele wereld liet me weten: ga erheen en ontwar de situatie. Geef het een energetisch zetje.

Ik dacht niet na (op zich al een wonder) en stuurde een appje naar mijn vrienden: ‘Mag ik jullie situatie een energetisch zetje geven?’
Toen ik op sent had gedrukt, dacht ik: ‘Shit, wat heb ik nu gedaan?!’ Ik wilde de app terugtrekken, zocht paniekerig naar hoe dat moest, maar het was al te laat want het antwoord kwam al binnen: ‘Heel graag.’

Wie A zegt moet ook B zeggen. We maakten een afspraak en dus ik zou daarheen. Vlak voor vertrek vroeg de pipo me:
“Wat ga je eigenlijk doen?”
“Ik ga de situatie een energetisch zetje geven… “, zei ik.
“Ja ja…”, zei de pipo.

Ik kwam aan bij K. en O. Altijd gezellig. We zaten aan de koffie en ik vermeed het onderwerp van ‘de situatie’ zo lang mogelijk… Totdat K. vroeg: “Janneke, wat kwam je eigenlijk doen?”
“Ja…”, zei ik. “Dat is een goeie…”
Ik had een boek meegenomen dat ik wel inspirerend vond en ik besloot om daar een stukje uit voor te lezen. Het ging over vastzittende situaties en waar die om vroegen: vertrouwen, liefde, gebed…
En toen… gebeurde er iets. We begonnen te praten over de situatie en de essentie ervan en we dreven naar een aanverwant iets. Een oude situatie. En we voelden alledrie: daar zit de knoop. Een knoop die ontward mag worden, die vraagt om healing en om liefde.’

K. zei: “Zullen we hier met z’n drieën healing naartoe sturen?”
En alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, alsof we dat elke zaterdagavond deden, gingen we ervoor zitten. We zetten onze stoelen in een driehoek en we sloten onze ogen en daar gingen we, healing sturen naar de oude situatie. Het ging vanzelf. Toen K. en ik onze ogen tegelijkertijd openden, zat O. nog met ogen dicht. Er hing een wolk van liefde om hem heen, zo ontroerend. Dat beeld zal ik nooit meer vergeten.

We sloten het af met een groepshug en toen gingen we weer normaal doen. Praten over de laatste film die we zagen en waar de volgende vakantie naartoe zou gaan. De hele avond ging het niet meer over ‘situaties’ en zelfs bij het afscheid repten we er met geen woord meer over.
Dat hoefde namelijk niet.
Omdat we voelden.
Omdat we wisten.

In de dagen daarna begon het te gebeuren. Eerst was het een gevoel. En toen kwamen de appjes van K. en O. over dingen die begonnen te veranderen. Zomaar. Vanzelf. Mensen die zich anders gingen gedragen. Gebeurtenissen die ineens wel plaatsvonden. En soms deden we iets, stuurden nog wat bij, stuurden nog wat liefde. Maar overall stonden we erbij en keken ernaar en zagen hoe dat wat zo lang had vastgezeten, echt zo vast als een huis, dat dat zich ineens begon op te lossen. Het was een prachtig proces om te zien, een voorrecht om mee te mogen maken en iedereen werd er blijer van!

Gisteren ging de bel.
Een gigantische bos bloemen.
Met een kaartje.
Alles is opgelost.
Alles is goed gekomen, voor iedereen.
Alles is liefde.
xxx
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments