Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DAT WE GEZEGEND ZIJN...

Het is een van mijn favoriete oefeningen
met mijn studenten mediumschap.
Een oefening met de titel:
Wat is God voor jou?

Toen ik zelf begon met mijn spirituele ontwikkeling en tijdens een lesdag het woordje God viel, dacht ik: ‘God? Wat heeft die er nou mee te maken?’ Ik was dan ook een overtuigde atheïst. En wars van alle dogma’s bovendien.

Maar ja.
In de loop van de jaren begon ik toch steeds meer te merken dat als je werkt met de spirituele wereld, dat je dan moeilijk de Grote Spirit erachter kunt ontkennen. Meer en meer ging ik die spirit voelen, ervaren. Dus… ik ontkwam er niet aan en ging op zoek. Eerst verzamelde ik vooral ideeën waar ik NIET achter stond. Maar gaandeweg werd het een zoektocht naar wat ik wel kon geloven...

Mijn ervaring: wel geloven is kwetsbaarder dan niet geloven.

Het werd een puzzel. Een stukje uit de ene religie, een deel uit de andere. Dus het werd dus wel een beetje een knip-en-plak-God, maar ja: in elk geval eentje waar ik goed mee kon leven. Groot moment was een ontdekking in een van de boeken van Dr. Raymond Moody. Dr. Moody was de arts die al in de jaren ’70 begon met het verzamelen van bijna-dood-ervaringen van zijn patiënten. Hij ordende ze en beschreef ze. Zo ‘ontdekte’ hij bijvoorbeeld dat ook atheïsten ‘gods-ervaringen’ hebben tijdens een BDE. En dat is natuurlijk interessant. Hij beschreef de ervaring van een man die nooit geloofd had, maar die tijdens zijn BDE een ontmoeting had met ‘Een Wezen Van Licht’. Dat wezen voelde voor hem als ‘alleen maar liefde’ en kwam naar hem toe. Zonder woorden, maar via gedachten vroeg dit wezen aan de man: ‘Je gaat zo weer terug naar je lichaam, want je tijd is nog niet gekomen. Maar wat ik zo graag wil weten is: hoe beviel je aardse leven je tot nu toe?’
Dit verhaal vormt nu het hart van mijn gods-beeld. Een Wezen van Licht, vol van Liefde, die ons het leven geeft en nieuwsgierig is naar hoe wij dat ervaren. ‘Ja’, dacht ik. ‘Ja, dit klopt voor mij!’

Wat is God voor jou? Als ik de oefening doe met studenten, laat ik ze daar eerst in alle rust over nadenken. Welke ontwikkeling hebben ze op dit vlak doorgemaakt in hun leven? Waar komen ze vandaan? En welke ervaringen hebben ze gehad? Waar staan ze nu? Ik nodig ze uit om dat wat in ze opkomt, op te schrijven. Daarmee wordt dat wat misschien tot nu toe misschien als losse flarden in het hoofd bestond, meer solide, meer ècht.
In fase 2 van de oefening vraag ik ze om hun verhaal te delen in kleine groepjes van 3, 4 mensen. De anderen mogen alleen aandachtig luisteren. (Wat al een kunst op zich is!) Geen sturing, geen discussies, die zijn er al genoeg geweest in de geschiedenis. Alleen maar luisteren naar het verhaal van de ander. Voor de spreker wordt het verhaal daarmee nóg echter, want nu staat het niet alleen op papier, maar is het ook gehoord, wat toch altijd weer iets doet. En voor de luisteraars is het een voorrecht om te mogen horen…

Ikzelf loop tijdens de oefening tussen de groepjes rond en probeer zoveel mogelijk verhalen mee te krijgen. En geloof mij: het zijn pareltjes. Nooit vergeet ik het verhaal van T. die als jonge vrouw zich op één en dezelfde dag uitschreef bij de kerk en inschreef bij de PSP. Wat haar moeder bijna een hartverzakking bezorgde. Tientallen jaren later ging haar moeder dementeren. Bij het verzorgingstehuis was een kapel waar elke zondag een dienst werd gehouden. En omdat moeder nog wel de psalmen mee kon zingen, nam T. haar daar mee naartoe. Het was een mix van geloven die er samenkwam en die op zo’n liefdevolle manier werd geleid dat T., zoals ze het zelf zei, ‘het geen enkele keer droog had weten te houden.’ Daar in die kapel, tussen de verwarde mensen en bij de liefdevolle dominees en priesters, vond ze haar geloof in God terug. Schitterend.

Voor H., die op een streng katholieke school zat, bestond het geloof vooral uit regels die zorgden voor heel veel spanning. Tijdens het kerstspel moest ze precies op tijd op de triangel slaan en als ze dat niet deed, dan zwaaide er wat… Die triangel-stress vatte voor haar nog steeds haar gevoel over het geloof samen.

Het zijn vaak lange wegen, die leiden naar ons eigen geloof.
En lang niet altijd de makkelijkste.
Maar: we leven in een tijd en een land waarin de meesten van ons het zelf uit mógen zoeken.
Waarin we toegang hebben tot alle informatie en daarmee mogen doen wat we zelf willen.
En er is door de eeuwen heen genoeg bloed vergoten om daar even bij stil te staan.
We zijn gezegend met die vrijheid.
En met de mogelijkheid alleen al om zo'n oefening te kunnen doen.

Ps, heeft u ook een zoektocht die u wilt delen. Laat het me weten. Ik geniet ervan en zal met alle aandacht ‘luisteren’.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment