Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

I BELIEVE IN YOU

Ik zag het aan zijn sjokkende manier van lopen.
Ik hoorde het aan hoe vaak hij ’s nachts zijn bed uit ging.
En toen vertelde hij het ook:
het gaat weer slechter met me.
De depressiviteit is terug.

Oke, niet te snel panieken. Iedereen heeft weleens een dip. En doorgaans komen mensen daar ook wel weer uit. Maar toen het na een week of 3 nog niet beter werd zei de pipo: “Ik voel dat het mis is. Ik zak steeds verder weg. Het is iets in mijn systeem. Ik heb besloten dat ik weer omhoog ga qua dosering.”

Afgelopen najaar was hij, na 2 jaar antidepressiva, net weer stabieler geworden. Zo stabiel dat hij wilde beginnen met het afbouwen van zijn medicatie. Dat ging in samenspraak met de huisarts, iedere 3, 4 weken een kwart pil minder. Hij haalde het tot een half. Toen moest hij stoppen. En nu dus toch weer omhoog.

Ik wilde het niet horen. Als je kind aan het herstellen is van een hele donkere periode, sta je maar voor 1 ding open: uit die put, elke dag een beetje verder. Maar goed, het gaat er niet om wat ik wil… Het is er al. En ik moet meebewegen en kijken hoe ik hem ook alweer bij kan staan.

Hijzelf weet, na zoveel jaar, precies wat hij moet doen: iedere dag naar buiten, minstens een half uur bewegen. Goed blijven eten, naar school blijven gaan, bezig blijven, zichzelf niet opsluiten, proberen te leven in een vast ritme. En: moed houden.

“Ik kom even beneden zitten”, zei hij vanmiddag. “Zodat ik niet teveel op mijn kamer ben.”
“Heel goed", zei ik.
Hij zat op de bank, op zijn telefoon. Te lezen, te typen, een heel verhaal.
“Zo”, zei hij na afloop. “Ik hoop dat het helpt.”
“Dat wat helpt?”, vroeg ik.
“Ik zat op Reddit. En daar zag ik een verhaal binnenkomen van een vrouw die een einde aan haar leven wil maken. Ik heb haar een reactie gestuurd.”
“Echt?!”, riep ik uit.
Hij knikte.
“Wat heb je geschreven?”

Ik mocht het lezen.
Een lange, prachtige reactie in het Engels. Over dat succes in de wereld echt niet alles is. Dat je als mens op zich al van waarde bent, wat je ook met je leven doet. Dat er te leven is met depressiviteit. Met tips om haar levenslust terug te krijgen. Een aanmoediging om vooral te blijven praten met haar omgeving. Eindigend met de prachtige woorden: I believe in you.”

I believe in you.
Ach jongen toch.
Nu weet ik ook weer wat mij te doen staat.
Ik moet vooral in jou blijven geloven.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 4 comments