Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

KOKEN MET PATAT

Het geldt niet voor alle mensen met autisme,
maar het hoort wel tot een van de vele kenmerken:
bovengemiddelde onhandigheid.
In het geval van de patat: hilarische onhandigheid.

Het uit zich in alledaagse handelingen, zoals klusjes doen, iets open maken, schoonmaken, koken… En het is een combi van moeite met zijn motoriek + het lastig vinden om oplossingen te vinden voor onverwachte problemen. Om hem daar toch in te laten oefenen, helpt de patat mij o.a. eens per week met koken.

Het recept van deze week is een ovenschotel van o.a. zoete aardappelen en bieten.
“Wat kan ik doen?”, vraagt de patat monter.
Hij heeft er elke week weer zin in, wat een wonder is gezien de voorgeschiedenis.
“Je mag de zoete aardappelen snijden”, zeg ik. “In plakken van circa 1 centimeter.”
Hierop verdwijnt de patat eerst de kamer in. Na tijdje komt hij terug, met… een lineaal. Ja, dat had ik kunnen weten. Voor hem is 1 cm precies 1 cm. en niet ongeveer 1 cm. Ook dat is autisme. Hij pakt de snijplank en een mes.
“Hoe ga ik dit doen…”, overlegt hij met zichzelf.
In deze fase wil ik ingrijpen, maar… dat moet ik niet doen. Hij moet ook de kans krijgen om dingen op zijn eigen manier uit te vogelen, dus ik laat hem.
Hij denkt een tijdje na.
“Eigenlijk heb ik ook een potlood nodig”, zegt hij dan en wil weer de kamer in lopen.
Maar hier ligt voor mij dan toch een grens.
“We gaan geen centimeters aftekenen op een aardappel”, zeg ik. “Het is on-ge-veer 1 cm. En ja, ik weet dat je dat lastig vindt.”
“O”, zegt de patat.
Hij kijkt een tijdje voor zich uit.
“Is er ook iets anders wat ik kan doen?”
“Ja”, zeg ik. “De bieten snijden. Die mogen in parten. Er staat niet bij hoe groot, dus doe maar iets wat jij prettig vindt.”
“Dat kan ik wel”, zegt de patat.
Het zijn gekookte bieten, vacuüm verpakt. Hij staat een tijdje met de verpakking in zijn handen.
“Ik kan de opening niet vinden”, zegt hij dan.
“Die is er ook niet”, zeg ik.
“Hoe gaan ze dan open?”
“Je mag ze openknippen.”
“Nee, dat denk ik niet”, zegt de patat.
“Waarom niet?”
“Omdat er niet zo’n getekend schaartje op staat.”
“Toch mag het wel hoor”, zeg ik. “Dat vinden de bieten niet erg.”
De patat moet lachen.
Hij pakt de schaar. Dan volgt er iets dat nog het meeste weg heeft van een gevecht tussen de bieten en de patat. En de bieten zijn meteen aan de winnende hand. De patat probeert de schaar in de verpakking te krijgen, maar… ze verzetten zich hevig, vallen uiteindelijk op het aanrecht, de verpakking ploft open en… alles zit onder de bietensap.
“Owww”, zegt de patat, kijkend naar de vlekken op zijn lievelingstrui.
“Bietensap”, zegt ik. “Dat gaat er niet goed uit in de was. Zet maar even in de week.”

En zo verdwijnt mijn assistent-kok ook deze week weer voortijdig uit beeld, om het project ‘in de week zetten’ aan te gaan.
Het was weer een geestige, Zweedse Kok-achtige situatie.
Volgende week een nieuwe aflevering.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments