Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DIT IS EEN MEDIUM

Wanneer ben je een medium?, vroeg iemand mij laatst.
Jeetje, goeie vraag.
Want je kunt het willen zijn, maar ben je het dan ook?

Vooropgesteld: ik ben niet de voorzitter van de commissie Wel of Niet een Medium. Dus dit is allemaal mijn persoonlijke mening. Maar ik beschouw mezelf wel als medium. Niet alleen beroepsmatig, maar ook omdat ik me zo voel. Omdat ik het bèn. Ik ben ook graag tussen de mediums, omdat ze op een bepaalde manier in het leven staan die ik herken. In die sfeer voel ik me thuis.

Degene die de vraag stelde, wilde het weten omdat ze een opleiding tot medium wilde gaan doen en zich afvroeg of dat ‘voldoende’ was. Een goeie opleiding biedt je de nodige kennis en de kans om je technische vaardigheden te ontwikkelen. Maar helemaal los daarvan, biedt het ook de kans om het ontpoppingsproces te ondergaan; het proces waarin een eventueel medium-in-wording zich tot een medium ontplooit. Want ja, dat is een proces. Ik weet nog dat ik zelf nog leerling was en dat mijn docente Jose Gosschalk op een bepaald moment tegen mij zei:
“Janneke, ik weet dat je hiermee wilt gaan werken. Maar het is nog iets te vroeg, nog heel even wachten. Geef het nog een jaartje, misschien anderhalf.”
Zij zag iets wat ik toen niet kon zien. En ook niet wilde horen trouwens. Maar waar ik gelukkig wel naar heb geluisterd.

Afgelopen weekend gaf ik les op Texel. En dat weekend werd voorafgegaan door een demonstratie mediumschap die ik zou verzorgen met een medium van het eiland zelf: Miranda Trap. Zij heeft de afgelopen jaren veel opleidingen gevolgd en is aan het opstarten met haar praktijk. Altijd een delicate fase. En voor mij de vraag: hoe zou de samenwerking verlopen? Want dat luistert nauw. Je deelt het podium en daarmee de energie en dat matcht met de een beter dan met de ander.
We hadden weleens met elkaar gesproken en dat klikte. Maar we hadden ons nog nooit samen op bewogen op dat mooie, gladde, heilige ijs van een demonstratie mediumschap. Zo’n demonstratie draait volledig om afstemming. Op de zaal, op de spirituele wereld, maar ook op elkaar. Daarom zit ik van tevoren altijd graag even samen met het medium waar ik mee mag werken. En dat had ik dan ook aan Miranda voorgesteld.

Het stormde vrijdag en al helemaal op Texel! Ik stond boven op de Waddendijk voor de lol een beetje tegen de wind in te hangen, toen ik Miranda’s auto aan zag komen rijden. Ze stapte uit en sjaals, jassen en tassen wapperden woest om haar heen.
“Heb je er zin in?”, brulde ik vanaf de dijk.
“Ja, ont-zet-tend!”, brulde ze terug.
‘Enthousiasme’, dacht ik. ‘Dat is goed.’

We aten wat.
Een kopje soep en een stokbroodje.
Meer gaat er niet in voor een demo.
“Ik weet niet wat dat is, maar het lichaam wil dan even niet eten”, zei Miranda.
Same here.
Het zijn geen zenuwen. Het hoort bij de voorbereiding. Het hoort bij het ‘zo leeg als mogelijk’ willen zijn.

Daarna trokken we ons samen terug. Eerst samen in meditatie, afstemmen op onszelf. En daarna even praten met elkaar. Hoe is het met je? Wat voor dag heb je gehad? En ook, heel belangrijk, wat voor dag was het überhaupt. Want elke dag is anders en ook dat is energie. Is er heftig nieuws geweest, of kabbelde alles voort? Was het een vrolijke voorjaarsdag of een stormachtige najaarsdag?
“Ik vond het een beetje een rare dag”, zei Miranda. “Misschien ook wel door de storm.”
Ik had hetzelfde gevoel.
“Dus de mensen komen straks allemaal een beetje verwaaid binnen”, stelde ik vast. “Met wat voor muziek zullen we de avond dan starten?”
We kwamen uit op ‘iets stevigs’. Alles was al weggewaaid de hele dag; zand, bladeren, tuinstoelen en paraplu’s waren het hele eiland overgeschoven. Als we nou ook nog een heel gevoelig muziekje op zouden zetten, dan zou het publiek niet landen. Ik haalde mijn Spiri-lijst op Spotify erbij en koos (toch) eerst voor een gevoelig nummer: The Power of Love in de versie van Gabrielle Aplin. Gewoon even om te voelen….
We luisterden en… schudden van nee.
Can You Feel The Love Tonight van Elton John?
Iets beter, zeker door de stem van Elton, maar te sloom voor windkracht 8.
Ain’t no Mountain High Enough van Diana Ross?
Dat kwam in de buurt.
Zeg Me Dat Het Niet Zo Is, van Frank Boeijen?
“Oeh”, zei Miranda. “Nederlandstalig voelt wel goed.”
En zo werd het: Marco Borsato, Doe Wat Je Altijd Deed.
Prachtig nummeren en perfect voor deze dag.

We keken op de klok. Nog een klein half uurtje voor de start van de demo. Ik kon al niet meer stilzitten en moest gaan drentelen. (Ook zoiets van het lichaam: het wil dan gaan bewegen. Ik denk omdat je je afstemt op die hogere vibraties.)
En al drentelend had ik nog een laatste vraag aan Miranda:
“Heb jij nog een intentie voor de avond?”
“Ja”, zei ze. “Ik ga heeeeel goed naar ze luisteren.”
Ze wees daarbij naar boven.
Het raakte me.
Wat een prachtige intentie zeg.
En dat was het moment waarop ik zeker wist:
Dit is een medium.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments