Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

PUUR GOUD

“Hoe ging het werken vandaag?”, vroeg de pipo toen ik thuiskwam.
“Ja, dat weet je eigenlijk nooit he”, zei ik.
De pipo keek me vragend aan en ik zag hem denken: ‘Rare vrouw.’
Maar het is een feit dat je vaak niet weet hoe het nou echt is gegaan.

Neem nou dit consult van een paar weken geleden: ze kwamen met z’n tweeën: P. en haar vriendin T. Ze meldden meteen dat ik alleen voor P. moest werken.
P: “Zij gelooft er niet zo in.”
T. “Dus ik wil alleen even kijken.”
P: “Of ze het wat vindt.”
T.: “Maar ik hoef niks.”

Dus ik ga werken voor P. Ze wil een contact met een overledene en ik reik uit en ik voel… een moeder. Die komt door met herkenbare informatie, over haar poets-manie en dat ze ook hield van autorijden en veel herinneringen over samen koken en praten over eten en recepten uitwisselen. Kortom: het consult heeft veel weg van een gezellig gesprek tussen moeder en dochter en dat is wat beiden nodig blijken te hebben.
En dan, als ik langzaam het consult wil afronden, verandert de sfeer. Vroeger herkende ik vaak niet wat er dan gebeurde: een switch; een andere persoon die dichterbij komt. Makkelijk te missen, maar ik word er steeds scherper op. Ook deze persoon voelt als een vrouw en… als een moeder.

“Ik voel nu eigenlijk een andere moeder”, zeg ik tegen P. “Heb je misschien ook nog iemand gehad die áls een moeder voor je was?”
P. schudt haar hoofd.
Ik richt me tot T.
“Is jouw moeder overleden?”, vraag ik.
T. schrikt. Ze kijken elkaar aan en dan knikt ze, met wat weerzin. De spanning in de ruimte stijgt enorm. ‘Dat zal de scepsis zijn’, denk ik. Maar ja, moeder is er en ik kan haar moeilijk wegsturen. Misschien is dit een kans om T. over haar sceptische houding heen te komen. Ik moet er in elk geval op vertrouwen dat dit niet voor niets gebeurt, zo vlak voor het einde van het consult.

Ik reik uit naar moeder, maar… er komt niks. Dat verbaast me. Ik heb namelijk het idee dat ze echt aanwezig is. Ik voel ‘veel persoonlijkheid’ om het zo maar te zeggen. Dus waarom blijft het dan zo stil? Zo kan ik T. toch niet overtuigen!
Ik besluit uit te spreken wat ik ervaar.
“Heel raar, ik voel haar aanwezigheid, maar ze communiceert niet, zo lijkt het… Sorry.”
T. snuift even en kijkt weer naar P. en ik weet niet of dit nu cynisch snuiven is of iets anders. En als er verder niks gebeurt, besluit ik het hier maar bij te laten.

Het voelt als een domper om het consult zo af te ronden. Wat een gemiste kans zeg. En wat heb ik nou toch verkeerd heb gedaan? Ons werk gaat over communicatie. Niet over zeggen dat iemand er is en dan verder niks. Kortom: de sfeer vanbinnen is een paar uur niet echt geweldig.

Vandaag komt er een mailtje binnen.
Van T.
Onder Subject staat: ‘bedankt’.
'Dag Janneke, ik loop al weken met de gedachte je te mailen. En P zei: doe nou maar. Dus. Ik wil je bedanken voor het contact met mijn moeder. Ik had niet zo’n goeie relatie met haar omdat ze thuis altijd alle aandacht opeiste en ze overal overheen praatte en nooit naar mij luisterde. Toen ik met P. in de auto naar jou toe reed, zei P.: Wat nou als jouw moeder doorkomt, is dat dan oke? Toen zei ik: ‘Ja, maar alleen als ze d’r mond houdt.’ Wij lachen. Maar later dacht ik: zou het kunnen dat ze dat gehoord heeft? En dat ze, voor de eerste keer in mijn leven, echt naar me heeft geluisterd?’

Ja, dat is mogelijk.
Net zoals het mogelijk is dat een contact dat waardeloos leek, dat toch niet was.
Dat Spirit weer precies wist wat er nodig was.
En dat zwijgen soms echt puur goud is.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments