Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

... WAT BETER WEET WAT GOED VOOR ONS IS...

Klant T. is een krachtige vrouw.
Wat ze wil, dat krijgt ze.
Is dat niet wat iedereen zou willen?

Maar T. zit niet voor niets tegenover me. Reden: alles lukt, maar… toch ook weer niet.
“Ik heb de relatie met de man die ik altijd al wilde. Ik heb de baan waar ik van droomde en het huis waar ik mijn zinnen op had gezet. Dus: hoe kan het nou dat alles zo mis gaat?”, vraagt ze me.

-De man gaat steeds vreemd.
-De baan is leuk, maar de bedrijfscultuur niet.
-Het huis blijkt op vervuilde grond te staan.

Je voelt eigenlijk al meteen: hier ligt een thema onder. Maar welk thema? Ik zie het niet zo 1, 2, 3.
Wel word ik ontzettend naar de kleur geel getrokken die ze heeft getrokken. Geel kan best mooi zijn, maar deze doet pijn aan mijn ogen. Ik concentreer me op de kleur. Waar gaat hij bij haar over? Antwoord: haar misschien wat al te krachtige hoofd. Ze is een controle freak. En dan heeft ze ook nog, als talent, een ongelooflijke mind power waarmee ze ‘de dingen die ze wil, naar zich toe kan trekken’. Ik vraag haar of ze zich daarvan bewust is.
“O ja, The Secret en dat soort boeken heb ik allemaal gelezen. En ik weet hoe je het doet: je visualiseert het en dan voel je het alsof het er al is en dan komt het vanzelf. Zo krijg ik de dingen voor elkaar.”

Nu moet u weten: ik heb ook een sterk hoofd. Ik heb me ook verdiept in ‘datgene naar je toetrekken wat je wilt’ en dat soort theorieën. Maar ik heb me vaak afgevraagd: is dat eigenlijk wel goed? Wanneer moet je dat wel doen en wanneer niet?

Een keerpunt in mijn eigen leven was mijn eerste boek, een kinderboek. Dat kwam in de wereld na 8 jaar trekken, duwen, doorzetten, affirmeren en visualiseren. Iedere keer liep het proces vast; bij het vinden van een uitgever, bij het vinden van de illustrator, bij het opstellen van de contracten, bij het laten drukken. Maar ik affirmeerde me er dwars doorheen en… het kwam er. Hell yeah! Totdat ik gebeld werd door iemand die vertelde dat de loods waarin de boekenvoorraad lag opgeslagen, in brand stond. Alles was weg. Alles was voor niets geweest. Nog voordat de emoties kwamen, begreep ik wat hier gebeurd was. Ik had het teveel op wilskracht gedaan. Teveel afgedwongen. En uiteindelijk… hoorde het toch niet bij me. Blijkbaar was er iets groters dat mijn leven ergens anders heen stuurde. En wat ik moest doen was: daarnaar leren luisteren. Me daaraan leren overgeven.

Doe ik nu helemaal niets meer op wilskracht? O zeker wel. Gisteravond gaf ik een meditatie-avond en er leken maar heel weinig mensen te komen. In gedachte vulde ik de ruimte met 10 stoelen en ik zette er gewoon 10 mensen in. Zo, huppekee. Een uur van tevoren had ik 8 aanmeldingen. En op het laatst kwamen er nog 2 onverwacht bij. 10 Man, precies goed.
Hoe het werkt? Geen idee. Ik mag niet hopen dat er mensen bij zaten die eigenlijk ergens anders hadden willen zijn. Maar ik denk het niet, want het was een mooie avond voor iedereen, dus dit keer was het wel goed. Blijft de vraag: wanneer wel, wanneer niet.

Ik begin T. eerst maar met het uitleggen van mijn gevoel dat ze de boel teveel heeft gemanipuleerd. Dat het mooi is, zo’n sterk hoofd, maar dat we soms dingen aantrekken die niet echt bij ons horen! Zoals een man die blijkbaar elders wil zijn. Zoals de perfecte baan in de verkeerde omgeving. Zoals een huis op vervuilde grond.
“Grote onderwerpen, zoals de liefde, je koers in het leven en de plaats waar je je mee verbindt, vragen misschien om iets minder controle en iets meer overgave”, zeg ik tegen haar.
Het wordt doodstil.
T. kijkt me blanco aan.
Dit kan 2 kanten opgaan.
Begrip, of een vulkaanuitbarsting.

“Ik denk”, zegt ze uiteindelijk, “dat ik begrijp wat je bedoelt.”
Het wordt weer stil.
“Alleen heb ik geen idee wat ik dan moet doen.”
“Dat is de crux”, antwoord ik. “Helemaal niks. Je geeft het uit handen, aan Het Hogere, of hoe je het ook maar noemt. En dat doe je met het vertrouwen dat het juiste op je pad zal komen. Dat vraagt om oefening. Het is een totaal andere weg dan die je tot nu toe bent gegaan. Maar goed, wat die oude weg je brengt, dat weet je nu wel.…”

Er volgt een enorme zucht.
“Ja…’, zegt ze dan. “Misschien moet ik eens wat nieuws proberen.”
We oefenen samen in de beweging van het uit handen geven. Letterlijk. Alsof we de 3 onderwerpen, los van elkaar, in een paar hele grote, liefdevolle een wijze handen leggen.
Met daarbij de woorden: Ik geef dit uit handen. Met het vertrouwen dat het juiste via de juiste weg en op het juiste moment tot mij zal komen.

“Amen”, zegt ze er spottend achteraan.
Want ze gelooft niet in God, zo heeft ze verklaard.
Maar door hoe het leven loopt, is er dan nu toch die gedachte:
“Misschien is er toch iets anders,
dat soms beter weet wat goed voor me is
dan ikzelf…”
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments