Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

TOT DE DOOD ONS WEER HERENIGT

De vrouw van B. was overleden.
Na meer dan 20 jaar huwelijk.
En nu, een aantal jaar later, had hij weer een nieuwe vriendin.
Fijn voor hem, zou je zeggen.

Maar zo was het niet. Dat lag niet aan de nieuwe relatie, want die voelde goed. Het lag aan de 20 jaar huwelijk. Zoals hij het zei:
“Ik voel me schuldig naar mijn vrouw toe. En daar kom ik maar niet overheen.”

Het is een situatie die veel voorkomt. In allerlei verschillende vormen, maar eigenlijk komt het erop neer dat de eerdere trouw binnen het huwelijk niet losgelaten kan worden. Het is een loyaliteitsconflict.
Ik legde hem uit dat ik contact zou proberen te maken met zijn vrouw en hoe dat zo ongeveer werkt. Ik voelde haar al snel. Een grappige, sterke vrouw met een hele lange medische geschiedenis. Die speelde duidelijk ook een rol in dit verhaal, zo liet ze me zien. Haar man had bijna het hele huwelijk voor haar gezorgd en dat maakte het nu extra moeilijk voor hem om ‘voor zichzelf te kiezen’, want dat was hij niet gewend.
Toen liet zijn overleden vrouw me een kalender zien, ik werd naar maart getrokken, begin maart, een grote dag. 4 Maart bleek zowel haar overlijdensdatum, als de dag dat hij zijn nieuwe partner had ontmoet. Ze liet me zien dat dat geen toeval was, maar dat ze zelfs een rol had gespeeld in het samenbrengen van de 2! (Dat kunnen ze!) Maar het wilde er bij B. niet in.
“Van alle dagen dat ik iemand had kunnen ontmoeten, had het niet die dag mogen zijn.”

Trouw is een mooi iets.
Maar het kan ook te ver gaan.
Zo ver dat iemand zichzelf op slot zet.

Zijn vrouw bleef met bewijs komen. Niet alleen van haar aanwezigheid, maar ook van haar goedkeuring van zijn nieuwe relatie. En hij bleef het moeilijk vinden om dat te accepteren.
Ik legde hem uit dat de andere wereld een wereld is waar De Liefde regeert. Dat mensen daar weer worden wat ze in wezen zijn: vol van liefde. Dan speelt jaloezie ineens geen rol meer en willen mensen vooral dat het goed gaat met hun dierbaren hier in het aardse.

En hij keek en hij knikte, maar… ik drong gewoon niet door. Niet echt. Poeh he, wat nu? Ik stond op het punt om het op te geven en toen zag ik de kleur roze en een contract. De kleur roze bleef en het contract werd aangepast, zag ik. Ik dacht: ‘Oke, laatste poging.’
“Weet je”, zei ik. “Het feit dat je een nieuwe relatie bent aangegaan, doet niets af aan de liefde voor je vrouw. Je vervangt haar niet. De liefde tussen jullie blijft bestaan, het enige dat verandert, is het contract.”
Ineens zag ik dat ik zijn aandacht had.
“Hoe verandert het contract dan?”, vroeg hij.
“Nou”, zei ik. “Het vorige contract is verlopen. Want daarin stond: tot de dood ons scheidt, toch?”, zei ik.
Hij knikte.
Mag ik een voorstel doen voor een nieuw contract?”, stelde ik voor.
Dat vond B. een goed idee.
Ik ging er even voor zitten.
En liet de woorden komen.
Die luidden:

‘De dood heeft ons gescheiden. Maar zelfs dat blijkt onze liefde niet in de weg te staan. Dus: we verlengen ons contract en blijven van elkaar houden, via deze nieuwe weg en in deze nieuwe vorm. Tot de dood ons weer herenigt. En tot die tijd: leven we verder. Ieder in zijn en haar omgeving en op zijn en haar wijze. Maar wel voluit. En vanuit liefde.”

B. keek me aan.
Met een glimlach.
“Waar mag ik tekenen?”, vroeg hij toen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments