Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

DIE ZATERDAG DAT HET ZO SNEEUWDE

Het was denk ik een jaar of 2 geleden.
Het was op een zaterdag en het sneeuwde.
De enige witte dag van die winter.

Het sneeuwde en ik liep in het dorp. En op weg naar huis, kreeg ik ineens een gek gevoel toen ik een kruispunt naderde. Ik stopte en bleef staan. Iets in mij zei dat ik een andere weg naar huis moest nemen. De lange weg. Interessant en niet echt logisch. Ik meende er de stem van mijn intuïtie in te herkennen en ik dacht: laat ik ernaar luisteren en kijken wat het me brengt.

Dus ik liep de lange weg naar huis, natuurlijk extra goed oplettend op wat er zou gaan gebeuren. Een belangrijke ontmoeting met iemand? Een beeld dat mijn aandacht zou trekken? Een papiertje op de grond met een boodschap? Ik was er allemaal scherp op, maar… er gebeurde niets. Lopend langs de boekhandel besloot ik even goed in de etalage te kijken om te zien of er een boektitel mijn aandacht zou trekken. Ook niet. Nou moe, daar ging ik dan met mijn intuïtie. Wat een bummer zeg. Ik vroeg me af wat er mis was gegaan. Had ik het me allemaal verbeeld? Had ik het verkeerd gevoeld? Ik zou het nooit weten.

Een maand of 3 later kwam F. op consult. En boy, wat een consult was dat. Ieder woord, ieder beeld, het viel allemaal op z’n plek. En een vraag waar ze vanaf haar kindertijd mee had geworsteld, werd spontaan beantwoord tijdens het contact met haar overleden vader. Ik zag een last van haar schouders vallen en het was alsof er licht uit haar gezicht kwam schijnen. Mooi moment.

“Ik heb morgen een moeilijk gesprek met mijn moeder”, zei ze. “Dit was precies wat ik nu nodig had om te horen. Nu weet ik hoe ik dat gesprek aan moet gaan.”
“Jeetje, dan was het precies het juiste moment voor dit consult!”, zei ik.
“Ja, echt precies!”, reageerde zij. “En als je dan nagaat hoe het is gekomen dat ik je gemaild heb… Ik woon hier in de buurt en ik liep een keer door het dorp. Ik had al eens gehoord van iemand dat jij ‘dat medium’ was en toen ik je ineens ergens staan. Op dat moment wist ik: nu moet ik een afspraak maken. Dat weet ik nog zo goed. Je stond voor de etalage van de boekhandel. Het was op een zaterdag. Die zaterdag dat het zo sneeuwde…”

We zijn allemaal verbonden.
We horen bij elkaar.
En soms is jouw intuïtie er dus niet voor jezelf.
Maar voor een ander.
Een beetje verwarrend.
Maar minstens zo mooi…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments