Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WE KOMEN ER WEL UIT...

“Jullie gaan met de klas naar het filmhuis he?”, zeg ik tegen de patat.
“O”, zegt hij.
“Hebben ze dat op school niet verteld?”, vraag ik.
“Jawel”, zegt hij. “Maar ik heb geprobeerd om er niet aan te denken.”

Film. Het is een van de moeilijke onderwerpen in het autistische leven van de patat. En al helemaal in een bioscoop-omgeving. Als klein kind heb ik hem 1 keer meegenomen naar een Pipi Langkous-film, maar hij vond het vreselijk. Het enorme scherm voor hem, de vele mensen om hem heen en het veel te harde geluid… We moesten voortijdig weg en hij wilde nooit meer naar een bioscoop.

Zo zijn er veel plekken waar we niet heen kunnen. Wat ik heel jammer vind, want ik kan hem maar een beperkt aantal dingen meegeven. Zou ik bepaalde plannen erdoor drukken, dan zou dat zoveel stress opleveren, dat hij er niet van kan genieten.
Als ouder van een kind met autisme is het balanceren. Enerzijds doe je er alles aan om te zorgen dat je kind niet van slag raakt, want dat kunnen ze vaak niet goed zelf reguleren. Maar als ik iets geconcludeerd heb na het zien van de documentaire ‘Het Beste voor Kees’, is dat je moet oppassen dat je daarin niet te ver gaat. De patat is minder autistisch dan Kees. Maar Kees’ moeder gaat in mijn ogen wel heel ver in het vergemakkelijken van zijn leven. Dus daarvan leerde ik: je moet ook niet alleen maar meebewegen met het autisme.
“Kunnen we niet iets bedenken dat je toch meekunt naar de film?”, vraag ik hem.
“Ik moet er nog even over nadenken”, zegt hij. “Maar ik denk het niet.”

Groot is mijn verrassing als hij een paar dagen later vertelt dat hij misschien toch wel mee wil. Hij probeert het wel vaker, om angst-monsters in de ogen te kijken.
“Wat goed van je!”, zeg ik.
“Welke film is het?”, vraagt zijn broer de pipo nu bezorgd.
Het blijkt te gaan om Captain Fantastic. Een verhaal over een gezin dat midden in de natuur leeft. Als de moeder overlijdt, moeten ze toch in contact treden met de bewoonde wereld en dat leidt tot van alles.
De pipo checkt een website op zijn telefoon en schudt dan zijn hoofd.
“Er gaat een hert dood”, zegt hij.
“O, dan ga ik niet mee”, zegt de patat meteen.
De tranen staan nu al in zijn ogen.

De patat kan niet tegen dieren die doodgaan. Niet in het echt en ook niet in films. Het is niet alleen dat hij ervan moet huilen, maar ook dat hij er nog lang van van slag is.
“Dat komt omdat dieren er niks aan kunnen doen”, heeft hij wel eens uitgelegd.
De kwetsbaarheid van onschuld.
En blijkbaar is hij niet de enige die er niet tegen kan, want er bestaat dus een speciale site met de alleszeggende titel: Does the Dog Die en die vertelt in welke films zulke scènes zitten.

We besluiten dit alles te mailen aan mentor Sanne. En die mailt al snel terug dat ze e.e.a. gaat uitzoeken en het de volgende dag met de patat zal bespreken. De patat zit op een school met allemaal jongeren met autisme waar ze dus heel goed weten hoe om te gaan met dit soort obstakels; niet per se het probleem vermijden, maar kijken hoe ze het dragelijker kunnen maken of op kunnen lossen.

De volgende dag is die oplossing er. Het hert gaat dood na 6 minuten. De patat gaat toch mee, wacht eerst in de foyer, wordt na 6 minuten opgehaald, gaat zitten vlakbij de deur zodat hij elk moment weg kan en neemt oorbescherming mee voor het geluid.
“Is het zo goed?”, vraag ik hem.
“Ik denk het wel”, zegt hij.
Het moet natuurlijk allemaal nog gaan gebeuren.
Maar misschien gaat er toch weer een deurtje open.
De wereld en autisme.
Het blijft lastig en soms is het slalommen.
Maar met een beetje zoeken van beide kanten,
komen we er wel uit...
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments