Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

SUPER-ONGEMAKKELIJK, MAAR...

“Je kunt je spullen in een van de kluisjes leggen”, zegt de dame bij de entree.
Fijn.
Het is toch de grote stad.
Dus ik stop alles in een kluisje: tas, telefoon, trui, schoenen en sokken, alleen: die kluist gaat niet op slot.
En de volgende ook niet.
En die daarna ook niet.
“Je kunt hem gewoon open laten staan hoor. Dat doen we allemaal”, zegt een meisje naast me.
‘Hu?’, denk ik.

Wat nu weer: Ecstatic Dance
Waar: De Marktkantine, Amsterdam
Motto: No booze, no shoes

Deel 3 van het dansexperiment van Ilse en mij. Want wat je doet, moet je goed doen. Of nou ja: wij vinden dansen gewoon heel erg fijn. Alleen dit is even andere koek! Dat zien we meteen als we de danszaal in lopen. De dj staat al klaar en draait… ja, wat is het? Geen boem-boem-boem in elk geval, maar eerder pling-pling-plong. Op de grond liggen allemaal mensen, in bijzondere houdingen. Of ze staan samen en ze knuffelen elkaar.
“Krijgen we toch nog de kans om het hippie-tijdperk een keer mee te maken Ils”, zeg ik.
Maar dat mag ik niet zeggen, want je mag niks zeggen.
‘No chitchat’, is ook een regel. ‘Meet eachother in the dance.’

We beginnen eerst maar eens met even zitten langs de kant, op een kussen. Even kijken waar we nou toch beland zijn.
“Ik lust wel een biertje Jan”, zegt Ilse. Ze wijst naar iemand met een glas.
Maar wat schuim leek, is damp.
En wat bier leek, is thee.
Tea only.
Anders niet.

Het is nog best druk. Ik tel meer dan 100 man. Allemaal vrolijke mensen, maar dat is ook ongeveer de enige overeenkomst. Voor de rest is het een mix van echt alle leeftijden tussen de 18 en de 88 jaar. Van joggingbroeken, yoga-kleren en danspakjes tot rokjes en een quilt aan toe. Misschien nog wel meer mannen dan vrouwen! En iedereen lijkt te begrijpen hoe je dit doet. Wat hier ‘de regels’ zijn, naast de eerdergenoemde. Maar ik niet. En Ilse ook niet.

De openingsceremonie begint met liggen op de grond en dan langzaam, op de muziek, tot oprichting komen. Om mij heen zie ik bloemetjes uit de knop komen en vogeltjes uit een ei en kikkers uit het water en… nou ja, u heeft mijn point. En ik… ik sta geloof ik gewoon op. Punt. Maar dat geeft niks. Alles mag. Zoveel is duidelijk. Daarna begint het dans-gedeelte. Met eerst klassiek gitaar. Waar blijft de beat? En hoe beweeg ik me op klassieke gitaarmuziek? Ik zie ook allemaal mensen intens met elkaar dansen en vraag me af of ik dat zou willen. Ik geloof het niet. We hebben gehoord dat als iemand je benadert en je wilt niet samen dansen, dat je dan het namasté-gebaar maakt. Wat natuurlijk het meest sympathieke afwijsgebaar ever is. (Achteraf bleek Ilse benaderd te zijn door een man die dwars door haar ge-namasté maar naar haar toe bleef komen, totdat ze op het punt stond hem met die namasté op zijn hoofd te timmeren. Niet gedaan natuurlijk. Wel leuk verhaal voor achteraf.)
De beat komt wel. En DJ Martijn is echt goed en ‘leest’ het publiek. Hij weet het helemaal op te stuwen en op het hoogtepunt gaat dansen geweldig. Maar het is toch anders dan op een House feest. Ik moet, voor het eerst in mijn leven, vaak zoeken naar hoe te bewegen. En ook naar hoe me te verhouden tot mijn omgeving.

Het dansen zou 2 uur duren.
Maar na een uur of anderhalf geeft Ilse aan: ik moet even naar buiten.
En als we daar staan, voor de deur, onder de overkapping, spreken we ons uit.
“Ik vind dit heel ingewikkeld Jan”, zegt Ilse.
“Ik ook Ils”, zeg ik. “Dit is 100% buiten mijn comfort zone. Maar…”
“Dat heb ik ook”, zegt Ilse. “Confronterend, maar dit is ook goed voor ons.”
“Precies”, zeg ik. “Ik merk dat ik sociaal veel minder open ben dan ik dacht.”
“Same here”, zegt Ilse.
We zitten in elk geval op 1 lijn.

Dan besluiten we maar een bagel te gaan eten.
Met koffie en jus.
En zonder thee.
En weer even ‘gewoon’ te praten over de spirituele wereld en dode mensjes en leuke nieuwe oefeningen met kleur en zo. Langzaam begint de wereld weer een klein beetje herkenbaar te worden voor ons.

En we besluiten: we laten dit bezinken.
En dan komen we erop terug.
Want het was super-ongemakkelijk.
Maar… juist daar valt vaak iets te leren…
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment