Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

OOOOOO, MY GOSH!



“Hoe is het daar, in die spirituele wereld?”, vraagt C. me. “Jij als medium zult dat wel weten.”
Ik moet haar teleurstellen.
Ik heb wel wat indrukken, maar echt weten doe ik het niet.

“Dus het is niet zo dat je ze ‘ziet’ als op een scherm en dat je dan kunt kijken wat er op de achtergrond is?”, vraagt C. door.
Geweldige vraag, maar nee, zo is het helaas niet.
“Wanneer we contact maken met overledenen, focussen we ons vooral op die communicatie zelf. En die vindt, in mijn beleving, ook niet zozeer ‘daar’ plaats. Eerder hier. Wij reiken uit naar hen, maar zij komen naar ons. Tenminste, dat is hoe ik het ervaar.”
Ik vind het wel leuk dit, want haar vragen zetten mij ook weer aan het denken. Je doet dit werk op gevoel en echt begrijpen kun je het niet, maar erover nadenken is heel goed.

“Goh”, zegt C. “En ze vertellen er ook niks over?”
“Jawel”, zeg ik. “Dat wel. En daarnaast krijg ik ook indrukken van hoe zij daar zijn. Het grootste gevoel dat ik eigenlijk altijd krijg is van bevrijding. Het aardse leven is voor een ziel toch leven in een soort van korset. Daar ben je aan de andere kant mooi van af. Zowel fysiek als bewustzijns-technisch, zeg maar. Ik voel ook eigenlijk altijd dat ze in vrede zijn met situaties, hoe moeilijk ook, omdat ze het begrijpen en begrip geeft rust. Dat is wat ik bij hen voel.”
“Maar het is daar wel een echte wereld?”, wil C. nu weten.
Hier kan ik echt met recht ‘ja’ op zeggen.
“Sterker nog”, zeg ik. “Ik krijg steeds meer de indruk dat het daar echter is dan hier. Dat de spirituele wereld ‘thuis’ is en dat dit hier een soort stageplek is waar je tijdelijk, in een beperkte omgeving met meer weerstand, dingen kunt leren, ervaren en uitdrukken.”
“Echter dan hier?!”, roept C. uit. “Hoe kan dat nou!”
“Tja”, zeg ik. “Dat is hoe ik het ervaar.”

Er zijn bepaalde overeenkomsten in contacten met overledenen. Dingen die steeds terugkeren, waardoor ze, in elk geval voor mij, in geloofwaardigheid toenemen. Een daarvan is dat ‘het’ daar groter is, onbeperkter. En dat zij ook groter zijn, ruimer in hun bewustzijn. En dat ze daar dus ook dingen kunnen zien, horen, voelen, weten die ze hier niet kunnen waarnemen.
“Zoals wat dan!”, wil C. weten.
“Zoals kleuren”, vertel ik. “Ik heb nu al zo vaak van ze gehoord dat ze daar diep onder de indruk zijn van de intensiteit van de kleuren. En dat ze ook kleuren zien die ze hier nog nooit hebben gezien. Dat is denk ik het gevolg van de hogere vibratie waar ze daar in leven. Laatst kwam er een man door die hier op aarde had gefotografeerd. Zijn dochter was hier op consult en toen hij vertelde over de kleuren, liepen de tranen over mijn wangen. Het was zijn ontroering uitgedrukt via mijn tranen. En het raakte haar ook diep.
“Hij was gek op kleur”, zei ze. “Kleur was alles voor hem. Ik vind dit zo fantastisch om te horen.”

Zo heb ik het vaker gehoord. Ook van mensen die op sterven lagen en die al even ‘aan de overkant’ hadden gekeken en weer terug waren gekomen. En dan vol verbijstering zeiden tegen de mensen om hun bed: ‘de kleuren… Zulke mooie kleuren…’

Aan het eind van het consult met C. heb ik het gevoel dat ik gedaan heb wat ik kon. Maar dat ik haar nieuwsgierigheid toch niet helemaal heb kunnen bevredigen. Het is niet anders.

Het is een week of 3 later.
En dan komt dit ineens langs.
Op Facebook.
En het is in aards opzicht al zo ontzettend ontroerend.
Maar ik zag hem even anders.
In het licht van bovenstaande.
Ik zie ze daar gewoon arriveren…
Zo ongeveer moet het zijn mensen.
‘Ooooo, my gosh!’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments