Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HOUDEN VAN JEZELF

'Hou van jezelf’.
Dat hoor je vaak.
Dat je dat moet doen.
Zeker als je van een ander wilt houden.

Vroeger hield ik niet van mezelf. Zoveel is zeker. Als ik mijn dagboeken teruglees uit de tijd dat ik een jaar of 20 was, lees ik veel angst, somberheid, strengheid en heel veel zelfkritiek. Kortom: het was niet echt gezellig vanbinnen.

Had ik dat toen door? Nee, want een mens vindt zichzelf geloof ik altijd normaal. Maar ik had fysieke klachten. Lang leve de fysieke klachten! En helemaal als je een beetje een holistische arts tegen mag komen. Ik kwam, na lang zoeken, zo’n arts tegen en die verdiepte zich echt in de oorzaak van de klachten en op een dag zei hij:
“Volgens mij ben jij heel lief voor anderen, maar een draak voor jezelf.”
Die opmerking kwam binnen. Het was helemaal niet leuk om te horen, maar ik wist wel: dit moet ik gaan onderzoeken.

Een lange weg langs allerlei therapeuten en hulpgroepen volgde. Ik heb van allemaal wel iets geleerd en vond het (bijna) allemaal de moeite waard. Maar de grootste leerschool was de therapie bij psycholoog A. Hij liet me het mechanisme zien dat ten grondslag lag aan mijn onaardigheid naar mezelf toe en toen ik dat inzag, kon ik mezelf met zijn hulp gaan ‘herprogrammeren’. Dat was hard werken en doodeng om te doen, dingen veranderen op je eigen harde schijf, maar ik moet zeggen: super de moeite waard. Want langzaam maar zeker werd ik aardiger voor mezelf en zo werd de sfeer vanbinnen een stuk leuker en daarmee het hele leven.
Ik weet nog een hardlooptraining op de hei die helemaal niet lekker ging. Ik stopte en toen zei ik tegen mezelf: ‘Jan, vandaag is je dag niet. Geeft niks, wandel lekker naar huis en geniet van het zonnetje.’
Ik dacht: ben ik dat? Dat klopt niet, toch? Nu moet toch de hel losbreken? Maar… er brak helemaal niks los. Het was goed. En het zonnetje was lekker. Een doorbraak!

Oke, dikke winst dus. Alleen als ik weer eens ergens hoorde of las dat je ‘van jezelf moet houden’, raakte ik in de war. Want houden van mezelf… nou nee, zo ver ging het nou ook weer niet. Houden van dat is voor mij een bepaald gevoel… Als ik kijk naar iemand waarvan ik hou, dan smelt ik een beetje, of ik schiet vol. En dan wil ik die persoon even vasthouden, of iets leuks geven… En hoewel ik nu heel goed met mezelf kon opschieten, had ik niet echt die neigingen. Dus wat deed nu dan weer verkeerd?
Ik ging weer terug naar psycholoog A. met die vraag. En die zei: “Ik weet dat het een populaire kreet is, dat je van jezelf moet houden, maar vanuit psychologisch standpunt kan het niet. Je kunt luisteren naar jezelf en van daaruit zorgen voor jezelf. Je kunt proberen goed op te schieten met jezelf en tot op bepaalde hoogte jezelf waarderen. Maar houden van jezelf is niet mogelijk. En indien toch, dan wordt het narcisme.”

Hij heeft me ook nog de technische kant erachter uitgelegd – iets met de aard van het mens-zijn - maar u hoort het al: ik heb het niet begrepen, dus dat kan ik niet meer reproduceren. Maakt ook niet uit, ik wil alleen maar zeggen: als u ook in de war raakt als mensen zeggen dat je van jezelf moet houden en u smelt ook niet als u in de spiegel kijkt en u wilt uzelf ook niet de hele tijd knuffelen en bewonderen… niks mis mee.

Luister naar uzelf.
Wees een beetje lief voor uzelf.
Zorg dat het vanbinnen gezellig is.
Meer zit er niet in.
Het is iets met de aard van het mens-zijn.
Voor klachten wendt u zich tot God.
Maar persoonlijk vind ik het helemaal prima zo.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments