Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

MEDIUMSCHAP VAN BOEM-BOEM-BOEM

“Mag ik u iets vragen?”, vroeg een mevrouw
na afloop van de Spirituele Dienst
die we met 5 mediums mochten verzorgen vanmiddag.
“Hoe bereid u als mediums zich nou voor op zo’n dienst? Want ik neem toch aan dat u niet zomaar binnen komt lopen en contact kunt maken met gene zijde?”

Mooie vraag.
En ik gaf wel een antwoord.
Maar een deel van het antwoord gaf ik ook niet.
Durfde ik niet.
Had ik later spijt van.
Dus… bij dezen.

Ik vertelde aan de mevrouw dat Rosita Belkadi had een dag van tevoren nog op stel en sprong een andere locatie moeten regelen, omdat de oorspronkelijke plek dubbel geboekt bleek. En dat we zo in de Protestantse Kerk waren beland die ons onderdak had geboden. Geweldig natuurlijk, maar voor Rosita geen ideale voorbereiding, want die zien we toch graag een beetje rustig. (Ze zette zich er trouwens super profi overheen).
Ik vertelde dat we van tevoren samen, maar aangedreven door Frank Osinga en Anita Kijf, een programma hadden samengesteld, bestaande uit een openingsfilmpje, 2 teksten om voor te dragen en mooie muziek voor tussendoor. En dat we ook nog even samen hadden gezeten in een aparte ruimte in de kerk. Even ‘in the power zitten’, zoals we dat noemen. Even die andere staat van bewustzijn bereiken.
En verder… moest het ter plekke ontstaan. En dat deed het. Het ontstond. En het ontsteeg ook het hele programma. De energie ging omhoog en we werden allemaal een beetje opgetild. Dat is het doel en dat vraagt om oefening, om meditatie, om concentratie, om bewustwording en overgave.

“Aha”, zei de mevrouw. “Zoiets dacht ik al. Dank u wel hoor.”
Ze liep weg en ik dacht: ‘Ja… Oke… Keurig antwoord…. Maar had ik ‘dat andere’ nou ook moeten zeggen? Daar, in dat nette koffiezaaltje in de kerk? Tegen zo’n nette mevrouw? Of zou dat haar beeld van mediums ernstig verstoord hebben?’

Weer later, terug in de auto, dacht ik: ‘Ik wil het toch vertellen.’ Dus dan maar via deze weg. Mediumschap is werken met hogere energie. En iedereen bereikt die weer anders. In mijn geval ontdekte ik in de loop der jaren dat als ik ergens moet gaan werken, bijvoorbeeld voor een zaal, ik het liefste in de auto keiharde House draai. Want ik hou van House. Ik ben een kind van de House-generatie en House is voor mij meer dan muziek; het is geluk en communicatie en overgave en beleving, ook op spiritueel vlak. Maar ik dacht altijd dat ik dat beter voor mezelf kon houden ‘omdat het niet hoort bij mediumschap’.

Groot was mijn vreugde toen ik een keer in de auto stapte bij collega en vriendin Ilse Velle om samen naar een demo te rijden en er, zodra we gingen rijden, ineens keiharde House uit de boxen klonk.
“O sorry!’, zei ze. “Ik zal het hem uitzetten.”
“Nee!”, zei ik. “Laat staan, dit is ook mijn muziek!”
Dus wij stampend naar die demo. En daar aangekomen ook nog even doorstampen, want het was net zo’n lekker stukje. En toen grapten we dat we nu normaal moesten gaan doen, ons nette aura aantrekken, aureooltje op ons hoofd en aan de slag, hahaha.

(Maar op de terugweg natuurlijk weer keihard stampen, want die adrenaline van zo’n avond die moet er ook weer uit…)

Het was van de zomer dat we er een keer over spraken en vaststelden dat we eigenlijk weleens wilden kijken of we nog een stap verder konden gaan. Of we een trance-staat konden bereiken met House. Of we ons mediumschap er nog meer mee konden verdiepen. En we besloten te beginnen met een avond samen dansen. Op een feest. Voor alle duidelijkheid: wij zijn 49 en 51. Dus waar ga je dan dansen op House zonder voor ‘oma’ uitgemaakt te worden? Ilse wist het antwoord: De Thuishaven in Amsterdam. Dus, daar stonden we gisteravond, in het Westelijk havengebied, tussen 3 tenten waar beukende beats uitkwamen. Tussen duizenden jongeren waarvan 90% onze kinderen hadden kunnen zijn, maar die ons accepteerden, sterker toch, waarvan sommigen ons toejuichten, high fives gaven, omhelsden. Oke, oke, daar waren ook middelen debet aan. Die wij overigens niet gebruiken, even voor alle duidelijkheid. Het gaat ons om de muziek en het dansen en het een-worden met alles om ons heen. Het losser maken van je hele wezen, in de hoop een nog grotere overgave te kunnen bereiken.

Vijf uur lang dansten we, aan een stuk door.
Het was geweldig.
“Moet jij morgen werken?”, vroeg ik na afloop aan Ilse.
“Ja, ik heb ’s middags een demo. En jij?”
“Een Spirituele Dienst.”
Wij lachen.
“Denk aan je liefdevolle aura en je aureooltje he.”
Maar de vraag was natuurlijk: hoe is het werken, de dag na zo’n feest?

Antwoord: goed. Bij mij persoonlijk zal het ontwikkelproces als medium voor altijd gaan over de mate van overgave. Zodat Spirit door mij heen kan werken zonder dat ik er al teveel tussenkom. En die overgave was vandaag weer een stukje groter. Dus: dit experiment vraagt om vervolg.

Zo, het is eruit.
Mediumschap is niet alleen van de love and light en meditatie,
maar in elk geval voor Ilse en mij
(en wie weet ook voor anderen?)
ook van de boem-boem-boem.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments