Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

WAT JE KUNT DOEN MET EEN LEVEN OP AARDE

IMG_20181011_090909130

Hun namen staan op de voordeur.
Die van haar en die van hem.
Jitske en John.
Ik raak ze even aan met mijn vinger.
Waarom doe ik dat?

Jitske laat me binnen, toont me van alles en vertelt. De verhalen achter foto’s. De geschiedenis van spullen. Plekken waar dingen zijn gebeurd.
“Daar achterin de tuin, in dat open hokje, daar heeft hij zijn afscheidsgesprekken gevoerd met alle dierbaren. Het was juli, we zaten midden in de hittegolf…”
Zo bijzonder om in het decor van zijn aardse leven te staan. Terwijl ik, heel kort in die droom in het decor van zijn spirituele leven heb mogen zijn.

“Wil je zijn werkkamer even zien?”, vraagt Jitske.
We lopen de trap op, de kamer in. Het is alsof we een andere energie in stappen. We voelen het allebei.
“Pfoe”, zeg ik.
Er hangen lp’s aan de muur, een wand is gevuld met boeken, er staat een spreektafel met stoelen, een koffie-machine. Hier zijn gesprekken gevoerd. Veel en belangrijke gesprekken.
“Hou jij ook van Bomans?”, vraagt Jitske, wijzend op de boekenkast. “Hij las namelijk alles van Bomans.”
Ik ben ook dol op Bomans. Ik zie boeken die ik zelf thuis in de kast heb staan. Zo leer ik hem kennen na zijn dood.

Jitske zet een grote doos op tafel.
“Dit is troost”, zegt ze.
Er zitten meer dan 400 kaarten in. Bedankjes, steunbetuigingen, in sommige gevallen hele brieven vol met herinneringen. Ik denk: dit is dus waarde. Dit is wat je met een leven kunt doen. Je kunt hier op aarde een miljoen verdienen, maar dat kun je niet meenemen naar de spirituele wereld, hetgeen wat mij betreft betekent dat het eigenlijk helemaal niks betekent. Maar dit, die doos vol met verschillen die je hebt gemaakt in mensenlevens, harten die je hebt geraakt, wonden die je hebt geheeld, inzichten die je hebt doorgegeven… dat is dus goud. Dat is spirituele eeuwigheidswaarde.

Ze heeft ook nog iets voor mij.
“Hij liet me weten dat ik dit aan jou moest geven.”
Hij zit verpakt in goud folie met oranje crêpe.
Als ik hem zie, durf ik hem bijna niet aan te raken. Het is zo onwerkelijk dat wat zo'n belangrijke rol heeft gespeeld in zo'n onvergetelijke droom, dat ik dat nu in mijn handen heb.

“Er zitten verfspetters op”, zegt Jitske op haar nuchtere manier. “Die trui is echt doorleefd.”
Ik moet lachen, want dat maakt het ineens weer heel aards.
En toch, na 4 dagen, ligt de trui nog steeds in het mooie papier en heb ik hem nog niet eens durven openvouwen.
Het is voor mij een heilig voorwerp dat ik ga inlijsten en ophangen.
John krijgt een plek in mijn praktijk.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments