Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

GIDSEN DRAGEN GEEN TRUIEN

Een Divine Service.
Dat stond zondagochtend op het programma.
Vaak zo’n gelegenheid waar iets extra bijzonders gebeurt…

John en Joke hadden e.e.a. mooi ingeleid en mijn collega Ilse had haar contacten gemaakt. Toen was ik aan de beurt. Probleempje: ik voelde ik niks. Geen drukte om me heen, geen flarden van info, geen emotie, niks. Ik stond op en dacht: wat nu? Maar – o wonder – in de drie passen naar het podium, kwam er dan toch ineens iets: een stortvloed van energie. En daarna de informatie: man, begin 60, tot het eind toe bruisend terwijl hij toch ziek was. Dansen! En met zijn vrouw willen dansen! En: risico’s nemen. Waarbij hij zich ook nog (met veel plezier) richtte tot de hele zaal om te zeggen hoe belangrijk dat was: lééf, neem risico’s!
Zijn vrouw herkende alle informatie en het raakte haar zichtbaar. Hij bleek pas 2 maanden geleden overleden.

Naderhand kwam zij, Jitske, naar me toe. Ze vertelde dat hij in de laatste periode iedere dag had gezegd: ‘Hebben we al gedanst vandaag?’ Zo ontroerend. En zo fijn om dan terug te horen wat de overledene eigenlijk heeft gezegd.
Hij bleek altijd met hart en ziel gewerkt te hebben als coach, tot het laatst aan toe. En had zich daarnaast heel erg verdiept in het mediumschap! Die laatste informatie had ik gemist, maar voor mij verklaarde het wel waarom hij zo goed had gecommuniceerd, want dat had-ie. En Jitske kon ook verklaren waarom ik zo lang niks had gevoeld voordat ik opstond:
“Dat was zijn manier van werken als hij iets op een podium moest doen. Blanco opstaan en dan in de 3 passen naar het podium denken: ik kan het, ik wil het, ik doe het. En dan kwam het, altijd.”
Bizar zeg, deze man had mij dus een les meegegeven. Durf. Geef je over. Neem risico. Precies dat wat hij eerder ook tegen de hele zaal had gezegd.

Jitske: “Ik wist ik hier vandaag naartoe moest gaan. En dat hij dan door zou komen. En toen jij de zaal binnen kwam lopen, wist ik ook dat het via jou zou gaan. We lazen vaak jouw stukjes. Hij hield van jouw humor.”
Dat vond ik al apart. Ik dacht: dus hij kende me al een beetje…

“Zal ik je een foto van hem laten zien”, zei Jitske ineens.
“Graag!”, zei ik. Want ik zie nooit echt gezichten van mensen, maar voel wel het type en het is leuk daar een beeld bij te krijgen.
Jitske scrolde over haar telefoon.
“Kijk, deze hadden we gebruikt op de uitvaart”.
Hij ligt op zijn rug op het gras, armen onder het hoofd, de vakantie-stand. Heerlijk beeld.
“Heb je ook nog iets met zijn gezicht?”, vroeg ik.
“Ja”, zei ze, “mijn lievelingsfoto.”
Ze scrolde weer.
“Deze”.
“Ja”, zei ik meteen. “Dat is precies hoe ik hem gevoeld heb”. Hij zit op een stoel in de tuin. Mooie kop, geweldige uitstraling van een goed mens.
Er was een duidelijk gevoel van herkenning, die ik ook weer niet helemaal begreep, want ik had hem toch nooit in het echt ontmoet.

Little did I know….

Ik gaf Jitske haar telefoon terug en ze stopte hem weer in haar tas.
“Je hebt niet goed gekeken.” Die woorden hoorde ik ineens in mijn hoofd. Wat was dat nou? Was hij dat? Ik schrok, maar ik voelde dat het wel belangrijk was.
“Eh…”, begon ik. “Misschien gekke vraag, maar mag ik de foto nog even zien?”
“O!”, zei Jitske nu ook wat verward.
Ze pakte haar telefoon weer uit haar tas en zocht de foto op.
Ik keek.
En toen zag ik het pas.
“O dear”, zei ik.
Ik schoot vol, kon even niet meer praten.
J. zag het en legde een arm op mijn schouder.
“Tell me”, zei ze.
“Even wachten”, zei ik. Ik moest echt even ergens overheen komen. Deze golf van emotie liet zich niet zomaar onderdrukken.
Toen pas kon ik het vertellen. Het was zijn trui. De kleur van de trui was: hazelnootbruin. Het was dè kleur van dè trui van dè man die ruim een week geleden in mijn droom verscheen en die me zo vriendelijk ‘de juiste richting’ op had gecoacht. Waarvoor ik hem sindsdien nog steeds dankbaar ben, want dat was een hele belangrijke les. Ik schreef er een blog over (20 sept.) onder de titel: Het Zich Laten Ontvouwen. En daarin gaf ik al aan dat vooral die trui me zo was bijgebleven. Die bijna-onvoelbaar zachte hazelnootbruine trui…

Jitske had dit blog nog niet gelezen. Inmiddels wel. Haar reactie staat erbij: Kippenvel Janneke, en heel herkenbaar hoe hij je leidde....dat was de manier van werken waar hij van hield, de andere mogelijkheden laten zien en aanmoedigen.

Deze gebeurtenis is een bijzondere en duidelijk bedoeld om ons dingen te leren. Mijn persoonlijke conclusies:

• De man van Jitske, John is zijn naam, is nog steeds aan het werk als coach/medium/leraar. Je kunt in de spirituele wereld het werk doen waar je hart in ligt.
• Hij wist dat hij bij mij door kon komen, oftewel: overledenen kunnen dat dus echt zien dat die mogelijk eraan zit te komen. Hij heeft het ook soort van door kunnen geven aan Jitske. Ze hadden een date!
• John was al 10 dagen van tevoren met mij bezig via die droom en bood mij hulp. Wellicht was dit ook nodig om mij weer een beetje een beter kanaal te laten worden.
• Ik vroeg me na de droom af of dit nou een gids was. Gidsen heb je in soorten en maten. Ik heb John als een gids ervaren, ook al is hij pas 2 maanden over. Mijn oude gids-beeld kan dus nu het raam uit. Het ligt allemaal weer veel genuanceerder dan ik tot nu toe dacht.
• Gidsen dragen doorgaans geen truien. De reden dat John die trui zo zichtbaar liet zien, was dat ik hem zou herkennen later. (Ook dit heeft hij dus geweten!)
• De kleur bruin heeft veel te maken met aarde. Het verbaasde mij enorm: een gids met een bruine trui. Nu lijkt het te duiden op zijn nog altijd sterke relatie met ons hier op aarde.
• Het lijkt erop dat John het gesprek tussen Jitske en mij heeft beïnvloed. (Dat zij foto’s liet zien en dat ik hoorde dat ik niet goed had gekeken. Hij wilde dat die foto getoond zou worden.)

Er is nog zoveel te leren.
En dat gaat via contact.
Diep dankbaar ben ik voor dit contact dat ik mocht leggen tussen John en Jitske.
Duizend maal dank John.
Bruin staat je goed.
En Jitske, dank voor je lieve reactie en het feit dat ik dit en de foto mag delen…
Beste mensen, mag ik jullie voorstellen: dit is John…

John_n
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment