Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

HET ZICHZELF LATEN ONTVOUWEN

Al weken ‘vroeg’ ik om een droom.
Een droom die me een antwoord kon geven op een vraag:
Moet ik iets doen, ja of nee?

Dat komt zo: ik ben een nogal actie-ondernemerige-persoon. Ik dóe liever iets, dan dat ik rustig afwacht, terwijl ik ook wel weet dat dat laatste vaak verstandiger is. Maar om dat te kunnen is een bepaald vertrouwen nodig.

Het vertrouwen dat Iets Zichzelf Ontvouwt.

En laten we het zo zeggen: bij dat stukje van de cursus was ik nog niet aangekomen.

Maar goed, misschien was deze situatie dan eens het moment om het toch eens te proberen. Achterover zitten met de armen over elkaar en gewoon maar eens zien wat er gebeurt. Ik probeerde het eerst letterlijk. Achterover. Armen over elkaar. De uiterlijke houding aannemen lukte me wel. Maar door mijn hoofd spookten ze toch alweer: de plannen en ideeën en strategieën…

Dus ik vroeg om een droom. Want dromen kunnen zo duidelijk zijn. En naar een droom, zeker als die indrukwekkend is, wil ik nog wel eens luisteren.
Wekenlang vroeg ik, maar er kwam niks.
Achteraf denk ik: dat was deel 1 van de cursus Afwachten.

Vanochtend schoot ik wakker en ik wist het meteen: dit is hem. Vasthouden Jan, meteen goed vasthouden. Alle beelden terughalen, zo precies mogelijk. Want bij mijn dromen zit het hem vaak in de details.
Hij ging zo: ik mocht een zaal in. Daar waren ook andere mensen. Maar ik voelde een zekere weerzin om naar binnen te lopen. Dat kwam doordat ik er eerder geweest was en toen ‘was het niet goed gegaan’. (Hoe en wat, dat werd niet duidelijk.)
Ik liep toch naar binnen en ik voelde dat ik een keus had: linksaf of rechtsaf. Ik trok naar links waar het druk was, hoewel ik ergens wist dat dat niet goed was. Op dat moment kwam er een man op me af. Een hele lange man in een bruine trui. Die trui zie ik nog zo voor me; het was hazelnootbruin, heel bijzonder. De man spreidde zijn armen op een hele hartelijke manier en omhelsde me. Ik was eerst vooral verbaasd. Ik meende hem wel te herkennen en had wel hele positieve associaties met hem, maar wie was het ook alweer? Ondertussen complimenteerde de man mij tijdens de omhelzing. Dat ik zo goed op weg was. Dat ‘ze zo enthousiast over me waren’. En gaandeweg kon ik me overgeven aan de omhelzing en ontstond er een soort versmelting. Toen viel me ineens op dat die trui zo zacht was. ‘Bijna onvoelbaar zacht’, ging door mijn hoofd.
Daarna leidde de man mij naar rechts, heel zachtjes. De kleuren van de zaal veranderden. Ze werden zachter, rustiger. De hele sfeer werd stil en gewijd. En toen bleek de rechter kant van de zaal ook groter, ruimer. “Hier gebeurt het”, zei de man. Ik begreep wat hij bedoelde.

Eenmaal wakker wist ik: nu heb ik een andere keus gemaakt.
Er klonk een zin uit een liedje in mijn hoofd:
‘… Ik ben blij dat je hier bent. Blij dat je hier bent…’ (Uit Bløf, Zoutelande).
Het bleef zich herhalen.
Nog urenlang.
Maar het was niet vervelend, maar eerder als steun.

Nu weet ik dat ik het kan.
Ik kan een situatie ook loslaten.
Ik kan niks doen en achterover zitten en wachten.
Ik kan Het Zichzelf Laten Ontvouwen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments