Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

EEN GROTE, DIKKE, VETTE CRISIS

Klant B. heeft een raar probleem.
Alles is goed in zijn leven.
Maar… hij waardeert het niet.

Het was al een hele toer voor mij om dat te ‘zien’. Want wat ik eigenlijk zag was juist: een rijk bestaan. Een gezin, familie, liefde, avontuur, gezondheid, gezelligheid en veel spullen. Maar op het emotionele vlak ligt een raar soort grijsblauw.
“Een beetje onbestendig”, zo noem ik het.
“Klopt”, zegt B. “Zo voel ik me ook.”

Het blijkt meer dan onbestendig, want hij is ronduit ontevreden. Met als gevolg een eindeloos zoeken naar meer. Meer spullen, meer avontuur, meer liefde, meer van alles wat er al is. En ergens ook een Weten: het maakt niet uit, het is toch nooit genoeg.
“Ik voel me ondankbaar”, zegt B., die zichzelf goed kan analyseren. “En ik begrijp niet waarom ik zo ben. Ik krijg bijna een hekel aan mezelf.”

Heel eerlijk: daar kan ik inkomen.
Zelf heb ik ook een beetje moeite met het invoelen in deze situatie. De meeste klanten die ik zie, hebben een Echt Probleem. En hoe naar dat ook voor ze is, als medium kun je er tenminste mee werken. Maar wat moet ik met dit ‘Rupsje Nooitgenoeg?’

Ik zit er echt even mee te klungelen en dan besluit ik bovenstaande maar te benoemen.
“Ik werk meestal met mensen iemand missen, of die vastlopen. Die in een soort van crisis zitten, zeg maar. Dus het is voor mij even zoeken wat ik hierin voor je kan doen.”
Bij het woordje crisis word ik geraakt.
Er valt me iets in.
Een gesprek met de pipo.

De pipo heeft een diepe crisis achter de rug waar hij langzaam maar zeker uitklimt. En eigenlijk is dit een hele bijzondere fase. De fase waarin niet alleen het leven weer leuker wordt voor hem, maar waarin je ook gaat zien wat de crisis precies gedaan heeft. Zoals de pipo het laatst zei:
“Ik kan dingen nu veel meer waarderen. Als ik een merel in een boom zie, of als iemand aardig naar me lacht, dan doet me dat al goed. Volgens mij had ik dat vroeger niet.”

Ik kijk naar het leven van B.
Ik zoek een crisis.
En… ik vind hem niet.
Geen depressie, geen scheiding, geen overleden ouders of vrienden, geen baanverlies, geen depressie, nee zelfs nog geen gebroken been. Deze man is – bij wijze van hoge uitzondering – nog soort van ongeschonden door het leven gekomen. Met als gevolg dat hij als geen ander weet hoe leuk het leven kan zijn, maar dat hij nog niet de echte pijn ervan kent. De pijn van rouw, van diepe wanhoop, van pure eenzaamheid en ellende en echt geen licht meer zien in een situatie en dat alles langer dan een dag of een week. Hij kent het zwembad als poel van vertier, maar heeft nog nooit echt de bodem geraakt. En dat, precies dat, het niet kennen van de grenzen van geluk, heeft tot gevolg dat hij datzelfde geluk niet goed kan waarderen.
Letterlijk niet.
Zonder grenzen, geen waarde.
Zonder echt ongeluk, geen echt geluk.
Het is een cliché, maar heel erg waar.

Ik kan B. alleen maar dit adviseren:
Handjes vouwen en erom vragen aan Van Boven:
een grote, dikke, vette crisis.
Zo eentje die je raakt tot op je ziel.
Zo eentje die duurt en duurt en die, zonder dat je het op dat moment door hebt, zorgt voor een diepe verandering in je hele wezen.
En mocht het te lang duren, of te zwaar worden, dan kan hij gerust weer langskomen.
En kan ik mogelijk meer voor hem doen.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments