Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

KRAK

Ik moet iets loslaten.
Of beter: iemand.
En loslaten… ik vind het zo moeilijk.

De theorie snap ik. Het is een beweging. Een besluit. Het gaat over acceptatie en over vertrouwen. Acceptatie dat het niet anders is. Vertrouwen dat er niks gebeurt. Dat alles wel weer goed komt, ook als je loslaat. Soms juist als je loslaat.

Maar dan de praktijk… Ik ben zo ontzettend goed in vasthouden. Als er ooit een wereldkampioenschap vasthouden komt, dan zeg ik: zet al uw geld op mij. Het maakt niet uit hoeveel pijn iets doet; ik hou vast. Doet het links zeer, dan focus ik me op rechts. Doet alles zeer, dan put ik moed uit het verschuiven van een wolk in de lucht. Heb ik geen moed meer, dan denk ik aan bloemetjes. Alles haal ik uit de kast … als ik maar niet hoef los te laten.

Ooit lag ik bij de kaakchirurg in de behandelstoel. Hij moest een verstandskies verwijderen. Hij rukte en trok en alles bewoog, alleen de kies bleef zitten. De chirurg zette de stoel overeind. En toen sprak hij de gedenkwaardige woorden: “Mevrouw, ik kan trekken wat ik wil, maar als u die kies niet loslaat, dan krijg ik hem er niet uit. Dus we doen het nu als volgt: u zegt mij na: ‘Ik laat de kies los. Ik laat de kies los… En u voelt het ook echt, goed? Daar gaan we…’”
Totale verbijstering. Was ik het die die kies vasthield?
Was ik daartoe in staat?
Ik deed wat hij vroeg.
‘Ik laat de kies los… Ik laat de kies los…’
Krak.

Dus, zo moeilijk is het niet. Het is een state of mind. Iemand moet het even tegen je zeggen en in dit geval ben ik het zelf: laat los Jan, laat los.
Oke, 1, 2, 3… Daar gaan we.
Ik laat je los.
Ik laat je los.
Ik laat je los…
Krak.
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 1 comment