Eenmaal daags Janneke (jannekeleber) wrote,
Eenmaal daags Janneke
jannekeleber

ALWAYS FULL OF HOPE

Vroeger schreef ik.
En toen werd ik medium.
En ik heb altijd gezocht naar hoe die 2 te combineren.
Naar hoe ik een schrijvend medium kon worden.

Dat doe ik bijvoorbeeld door deze blogs te schrijven en via mijn boek Dooie Boel. Maar met de jaren werd ik ook nieuwsgieriger naar hoe ik ook iets meer ‘hun kant’ op kon schuiven. Hoe ik ‘hun woorden’ via mij op papier kon krijgen.

Deze vorm van mediumschap bestaat. Er zijn schitterende voorbeelden van zogenaamd ‘automatisch schrift’, vooral in het ‘oude mediumschap’ van circa 100 jaar geleden. Daarin gaat het medium in een soort van trance en laat Spirit schrijven, zonder daar zelf nog controle over te hebben. Soms zelfs in talen die het medium niet beheerst. Of met zowel de linker- als de rechterhand. Maar goed, dat is niveau zwarte band. En er zijn nog veel andere variaties, van geïnspireerd schrijven tot schrijvende dialogen met de andere wereld.

Met dat laatste ben ik nu een jaar of 2 aan het experimenteren. Ik stelde een vraag, schrijvend in mijn dagboek, aan de andere wereld. En ik ‘liet het antwoord komen’. In het begin vond ik het resultaat nogal ontmoedigend. Ik zag mezelf duidelijk terug in de geschreven antwoorden en dat was niet wat ik zocht. Maar sinds een paar maanden begint het interessanter te worden. Zo begon ik te merken dat – al dagboek schrijvend – ik soms ineens het gevoel kreeg dat ‘zij’ er doorheen gingen schrijven. Dat kwam doordat ik dan over ging in het Engels en ik heb ooit de deal gemaakt met de spirituele wereld dat wanneer zij zich meldden, ze dat in het Engels doen, omdat ik best goed Engels kan, maar het niet de taal is waarin ik denk en schrijf.

Zo schreef ik laatst over een moeizaam proces in mijn leven, namelijk de overgave / het loslaten van controle. Dat blijft iets waarvan ik altijd het gevoel hou: zal ik het ooit leren? Ineens schreef ik: ‘This is some piece of work, isn’t it?’ Meteen, zonder te hebben nagedacht, kwam het volgende antwoord: ‘Is it? Or is it your piece the resistance. That’s usually the work the artist is most proud of at the end of his life…’

Hmmm.
Bijzonder.
En in elk geval bemoedigend.

Een andere keer stelde ik schrijvend vast dat ik over een bepaald onderwerp steeds negatieve gedachtes had. Dit keer richtte ik me direct tot hen en vroeg wat ik daaraan kon doen. Het antwoord:
‘Thoughts are like words, dear.
You choose them yourself.’

Zo, dat was even duidelijk. En ik voelde ook heel sterk: dit zijn niet mijn woorden…

Vandaag richtte ik me weer direct tot hen. Dit keer ging het over hoeveel er nog te doen is in de wereld mbt bewustwording. En ik vroeg:
‘Am I doing enough? Or should I do more?’
Het antwoord:
‘Dear, you can’t make the sun come up sooner in the morning. And you can’t prevent it from going down. All you can do is: using the light during the day. Plant as much seeds as you can and water them. Take care of you plants and your plans. The rest is up to us.’

Het raakt me op een bepaalde manier.
Alsof het een andere trilling is. Een ander soort wijsheid.
En als ik hun woorden herlees en later mijn dagboek weg leg, is het met een ander gevoel. Lichter, stiller en vol van dankbaarheid.

Kortom: een kanaal begint zich te openen.
Er is nog veel oefening nodig.
Maar: dit zou wat moois kunnen worden. Or…?
‘Dear, you know us… Always looking for an entrance. Always full of hope…’
Subscribe
  • Post a new comment

    Error

    default userpic

    Your IP address will be recorded 

    When you submit the form an invisible reCAPTCHA check will be performed.
    You must follow the Privacy Policy and Google Terms of use.
  • 0 comments